Het kon Zoë niet schelen hoe ze hier was gekomen of wat ze hier deed.
Het was goed hoe ze hier lag in dit fris geurende bed tussen schone lakens.
Op haar rechterzij, haar linkerbeen een beetje opgetrokken, haar knie rustend op het matras en er waren handen.
Van haarzelf, één onder haar gezicht, de ander in een vuist gevouwen onder haar kin, maar er waren er ook die niet van haar waren, die haar rug streelden en haar nek.
Vingers gleden onder haar haren over haar hoofdhuid wat ze een intiem gebaar vond.
Naar beneden gleden ze, de druk wat opvoerend, dan weer ontspannend ach, dit was heel erg fijn zoals die handen daar zacht van haar onderrug naar beneden gingen en weer terug.
Zoë wist dat ze eigenlijk waakzamer zou moeten zijn en zou moeten weten van wie dat lijf was dat ze stevig maar ook zacht en warm achter zich voelde en zo lekker rook.
Die handen leken bedreven genoeg, ze was zogezegd "in goede handen" en glimlachend over het woordgrapje liet ze zich wegzakken in een aangename toestand van halfslaap.
Toe maar, ze kon die hand al bijna daar voelen, om de welving van haar heupen en verder en toen hij er was, eindelijk, gaf ze lichte tegendruk als om hem aan te moedigen maar langzaam gleed hij weer naar boven waar hij talmde ter hoogte van haar borst.
Strelend over haar maag en haar zachte buik naar beneden waar ze hem wilde, waar het warm was en nat en waar de spieren alvast samentrokken als voorbode tot méér.
Ze voelde het lijf achter zich strakker en harder tegen haar rug.
Hij slikte hoorbaar, gevolgd door een zuchtje dat ze tegen haar nek voelde net achter haar oor.
Lippen drukten zich tegen haar huid en van halfslaap was nu geen sprake meer, ze bewoog haar arm naar achter om dat lijf te betasten maar een hand sloot zich om haar pols en legde hem terug.
Ineen geklemd tussen zijn lijf en zijn arm nu strak om haar heen, zijn hand drukte op haar venusheuvel.
Zoë kromde haar lichaam om zijn greep nog vaster te krijgen en zijn kundige vingers hun werk te laten doen.
"Zoë laat je gaan", het was een zucht in haar hals en ze kon niet voorkomen dat haar spieren daar beneden zich om zijn lid samenkrampten.
Het t-shirt onthulde een mobieltje afgetekend aan de zijkant van de linkerborst en een aantal vetrollen die sexy hadden kunnen zijn zonder het strakke omhulsel, de spijkerbroek laag gedragen op haar heupen.
Misschien was het een bijstandsmoeder die geen geld had voor een maatje meer na haar trieste avondjes alleen op de bank in gezelschap van haar bak caramelijs en paprikachips. "Nee maar, hoe is het met je, na al die jaren, niet te geloven, jahaa heel goed met mij, ik ben overal vanaf, ik zie dat je me niet meteen herkent maar ik jou wel hoor".
Ze liet haar dramatisch zwart geschminkte oogleden knipperen.
"Je weet het niet meer hè, wat doe je hier eigenlijk, springt er een kind van je, ben je getrouwd, is je vrouw er ook, ik kom voor mijn nichie, Katie zeg eens gedag tegen die meneer".
Katie kende ik wel, het hologige meisje vertoonde een duidelijke gelijkenis met haar tante.
"Katie heb `n eigen paard, zeg eens dag".
Katie donderde herhaaldelijk van haar eigen pony omdat ze veel te weinig rijlessen had gehad om het beestje adequaat te kunnen berijden.
Ze mompelde iets dat nauwelijks als begroeting kon tellen.
Ik deed alsof ik niet bij hem hoorde en hij gaf op geen van de vragen die de blondine hem stelde antwoord.
"Ik herken je niet, ik moet weer eens verder", zei hij.
Zonder naar mij te kijken draaide hij zich om en verwijderde zich van de vrouw.
"Ik zou het echt niet weten", gaf hij als antwoord op mijn tamelijk overbodige vraag wie die vrouw was.
Onze kinderen legden het springparcours met goed gevolg af wat ons altijd weer met trots vervult en na het gemompelde: "godverdomme wat rijdt ie `m netjes kijk nou toch" van de instructeur kende onze vreugde geen grenzen.
Natuurlijk horen ze hun spullen zelf op te ruimen maar als de here aangeroepen wordt omdat je `m zo netjes rijdt ja dan helpt je vader even. Zij verschansten zich vast aan de bar in blije afwachting van cola met patatjes.
Zonder acht op mij te slaan passeerde ze me in het smalle gangetje en wierp zich frontaal op hem.
"Ik hou van je, ik hou zo veel van je, vroeger al en nog steeds, o hou me vast", snikte ze terwijl haar armen een poging deden zich in een wurgende greep om zijn nek te slingeren.
Hij pakte haar polsen, draaide haar armen enigzins naar buiten en beval haar met barse stem hem los te laten.
"Ik kijk pas naar je als je je gedraagt. Je raakt me niet meer aan".
Ze hernam zichzelf en hij praatte kort met haar.
"Je moet hulp zoeken en je spreekt me nu niet meer aan", beëindigde hij het gesprek.
Hij pakte mijn hand en zo liepen we weg, er wachtten ons immers patat en het kwam mij voor dat ik wel een glas wijn verdiende!
In de verste verten geen weggebruiker te zien op de in mist gehulde landweg.
Ik reed met een slakkengang maar toch schoten ze enigzins naar voren, precies genoeg.
De achterste gaf de voorste een stomp in de rug waarop de getroffene zich omdraaide en de achterste van jetje gaf, zowel op verbaal als op fysiek niveau.
"Zijn jullie helemaal begodverredomd, (dit is streektaal voor "doe eens niet zo mal") krijgen jullie allebei een bodyprotector, die dingen zijn niet gratis, hebben jullie het gore lef te gaan zitten klieren!
We kunnen ze ook niet kopen hoor dan wordt er gewoon niet meer gesprongen, kan allemaal hoor dus zeg `t maar."
Eieren kiezen ze voor hun geld, bedeesd geven ze toe maar men hoort hun geluidloos tandenknarsen.
Tevreden zet ik het voertuig in beweging en informeer op conversatietoon of ze nog plannen hebben voor vanmiddag.
Bij de voorste zie ik een twinkeling in de ogen.
"En jij?" informeer ik in de achteruitkijkspiegel en ook daar breekt de zon voorzichtig door.
Glanzend van opwinding gleden haar ogen over details, de afwerking en haar vingers als vanzelf hun weg volgend over de stof, snel dan weer langzamer, liefkozend, strelend, voorzichtig voelend.
Glimlachend dacht ze terug aan haar trip naar Spanje nog niet zo lang geleden, het jurkje deed haar denken aan die Spaanse ontwerpers die niet bang waren voor felle kleuren en verschillende stoffen met elkaar combineerden, resulterend in een perfecte pasvorm.
"Kwaliteitje hè dit".
Zoë bestudeerde de marktventer. Te zonnebankbruin knap gezicht waaruit lachende bruine ogen haar aankeken.
"Koopje hè vijftig euri`s, en mooi afgewerkt, helemaal niks mis mee"
"Mooi ja maar ik vind `t toch te duur en bovendien, `t is mijn maat niet"
"O maar ik heb `m wel in jouw maat hoor, nou heb je geen excuus meer"
"Ach nee ik vind `m te duur, wel jammer want hij is erg leuk", verzuchtte Zoë.
"Nou, pas hem eens", zei de marktventer bemoedigend, "van de prijs kan ik niks afdoen maar ik geef je een sjaaltje cadeau, uitzoeken mag"
"Maar ik koop hem niet!"
Hij hield haar het jurkje voor en ze bestudeerden het effect.
Zoë zuchtte.
"Asjeblieft, dit is je maat en daar kun je passen"
Ze trok het over haar t-shirt en spijkerbroek aan in het geïmproviseerde pashokje en zag zichzelf in de spiegel even later.
"Godsamme, figuurtje zeg", hij floot bewonderend, de jurkjesverkoper en Zoë die half gehoopt had dat het haar niet zou staan zag `t ook, het pastte haar als gegoten en maakte haar mooi maar ze moest sterk zijn.
"Nee, ik doe het niet", riep ze ferm.
"Zonde, zonde, staat je hartstikke mooi", bemoeide een vrouw zich er mee.
"Zeker ingehuurd" ,dacht Zoë.
"Tell you what, ik mats je tien euri`s als jij effe hiero heen en weer gaat lopen in mijn jurkje".
"Ja hallo dat moet je aan zo`n chicky van drieëntwintig vragen, toch niet aan mij met mijn ouwe kop".
"Nee joh die durven dat niet maar jìj durft dat wel!
En zo kwam het dat Zoë op een zonnige zaterdagmiddag voor zijn marktkraam heen en weer liep en argeloze vrouwen aansprak: "kijk, mooi hè, dáár gekocht bij die leuke man, ga kijken, `t is een lekker ding ook nog".
Veel later kon ze zich wel voor haar hoofd slaan niet meer van de prijs afgetroggeld te hebben.
Hij had de sjaal in een kunstzinnige knoop om haar hals gedrapeerd.
Paul, Noëlle en ik waren naar Australië geweest op vakantie, een camper gehuurd, langs de kust gecruised, hier en daar familie bezocht en we baalden weer terug te zijn en te moeten werken.
Tevergeefs probeerden we het gevoel van vrijheid en plezier dat de vakantie ons bracht te behouden, zolang we konden.
September was zonnig en warm en we gingen vaak naar het strand, het naaktstrand want dat was wel makkelijk met al die kinderen, drie van Carla en Frank en Noëlle van ons.
Verbluffend mooi met ogen die zo wild en donker konden kijken, vrolijk was ze, altijd op het scherp van de snede en lief was Carla.
Na zo`n vrijdagmiddag in die weemoedige septemberzon die het strand en de zee tot aan de horizon in een gouden gloed zette wilde Frank nassi maken voor ons allemaal. Iris zou komen, John, de broer van Carla en haar zus met haar vriend.
Frank en Carla woonden in een flatje en vóór het eten was de stemming al broeierig, zaten Iris en ik met John op de bank op het balkon, ieder aan een kant aan zijn lul te voelen.
De drank vloeide rijkelijk en nog vóór het eten moest Iris kotsen. Heel stijlvol deed ze dat, kondigde aan nu ècht een emmer nodig te hebben die zij dan ook met overgave vulde.
John (de broer van Carla) en ik wastten haar gezicht en tutten haar weer zodat ze gewoon verder kon gaan op het balkon.
We hadden lol, er was drank, de nachtlucht was zwoel en zwanger van seks.
Frank trok me de slaapkamer in, ik voel nog zijn handen branden op mijn lijf die eerste keer dat we elkaar eindelijk, eindelijk kustten.
Ik wilde meteen zijn hete lul hebben, we waren zo vreselijk geil.
We kwamen niet klaar door de drank maar het was zó bevredigend, zó genoeg en zó goed.
We kleedden ons weer aan en kwamen de slaapkamer uit, ik vertelde Carla meteen dat ik "een beetje met Frank had gevreeën" en ze zei dat dat niet erg was want zij had met de vriend van haar zus staan zoenen die het ook niet erg vond.
Iris lag met John op het balkon.
De tijd dat we wachtten op de taxi benutten we om innig afscheid te nemen, iedereen tongzoende met iedereen, ik nam hartstochtelijk afscheid van Carla, van John, van de vriend van Carla`s zus en maakte de tijd vol met Frank.
Tot de taxi kwam.
Sommigen zouden zeggen dat het daar nog wat vroeg voor is maar ik ben van mening dat kerstballen altijd wel kunnen. Zoë vond dat ook destijds.
Het was de tijd dat de mannen in het onderwijs nog geen homo waren of er uit zagen als kabouter Plop.
Het was niet zo dat er een broeierige sfeer hing tussen hem en Zoë, ze waren vrienden dat was alles, ze konden over van alles praten en ze maakten plezier, Zoë en hij en bovendien zou ze nooit kunnen vallen voor iemand die kleiner was dan zij, al scheelde het maar een centimeter of vijf alles bij elkaar.
Mooi was hij wel, donker en breed in de schouders en altijd zag ze sterren van beloften in zijn ogen.
Optreden deden ze samen en hij was niet te beroerd zijn ruime ervaringen met haar te delen. Hij zag het talent in haar, zette haar op het toneel en moedigde haar aan.
Soms plaagde hij haar door niet op tijd op te komen zodat ze wel moest improviseren.
Met welbevinden dacht ze terug aan de keren dat hij haar daar alleen had gelaten en briljante teksten als vanzelf tot haar kwamen, niet zomaar op het schoolpodium maar echt, in het theater.
Ze proefde het succes nog dat zich als zuivere nectar tegen haar gehemelte had genesteld, verslavend had het gewerkt en Zoë had wilde plannen gehad om haar carrière aan de wilgen te hangen en zich aan het toneel te wijden.
Ach ze had het niet gedaan en hij ook niet al droomden ze nog graag samen.
Dat het niet altijd platonisch was geweest tussen hen had de relatie nooit verstoord.
Op een of ander feest hadden ze samen een of ander maf nummer geplaybacked en daar een kinderlijk genoegen in geschept daar op dat podium.
Los gegaan waren ze samen en na een drankje of wat stonden ze naast elkaar met ieder een doos kerstballen die hoog op de plank moesten worden gezet.
Dat ze daar de enige waren in het donkere verlaten schoolgebouw ja dat had misschien meegespeeld.
Zonder moeite zette Zoë de kerstballen hoog maar die van hem haperden halverwege zodat Zoë die achter hem stond en haar lange armen strekte de ballen op hun plaats zette en niet achteruit stapte toen hij zich omdraaide en haar vastpakte.
Met een hand in haar hals dwong hij haar mond omlaag naar de zijne en hartstochtelijk hadden ze gekust, zijn handen op haar naakte lichaam hadden haar lust aangewakkerd en zij had zich ook niet onberoerd gelaten en eindelijk die welgevormde stevige billen wellustig vastgepakt.
De volgende dag hadden ze er smakelijk om kunnen lachen en konden ze beiden doen alsof het niet gebeurd was want uiteindelijk
Aan de Waterweg werd men tamelijk laat wakker, ik dan.
Nadat gisteravond het semi-bejaarde echtpaar ineengestrengeld op de bank uit jeugdsentiment naar een aflevering van Star-trek had gekeken (deden we in het pre-kinderlijke tijdperk vrijdagsavonds bij de pizza) en in bed uiterst bevredigend bejaardensex bedreef, genoot het van een welverdiende nachtrust, mijn rechterborst teder omvat door zijn linkerhand.
Uiterst verbaasd dat ik er `s morgens nog maar alléén inlag en dat de kastdeur openstond, had ik die niet dichtgedaan gisteravond, hoorde ik mijn Lief om 9.45 de trap op komen met mijn ontbijtje.
Snel stopte in een verpakte durex tussen mijn tanden, er staat een vaas vol paarse kerstlampjes op het nachtkastje waartussen verse condooms meanderen .
Heel sfeervol.
Niet dat wij dit soort hinderlijke preservatieven nodig hebben, na drie keer de gevolgen van het weglaten van die dingen onder ogen te hebben gezien hield mijn Lief het voor gezien en maakte de gang naar het ziekenhuis, op de fiets wat een vergissing was, zo bleek bij het terug fietsen, en na drie dagen met blauwe ballen en een paarse pik die hij aan iedereen die het wilde liet zien en dat waren er nogal wat, rondgelopen te hebben, konden wij voortaan neuken zonder zorgen en die preservatieven zijn ter voorkoming van vooralsnog ongewenste kleinkinderen en andere soa`s en voor de visite.
De oorsprong, een stukje geschiedenis.
Onderwijs
|
15 Oktober 2009 | 17:46:34
Hij kijkt keurend om zich heen en als hij zo`n lekker meisje ziet dat hem bevalt schakelt hij eerst vermeende rivalen uit met een welgemikte klap op de schedel.
Om zich ervan te verzekeren geen kat in de zak te verkrijgen voelt en knijpt hij hier en daar, borsten, billen, buik, dijen, gebit en neemt haar goed- dan wel kwaadschiks mee naar zijn hol.
Of een open plek in het woud.
Die holbewonersmeisjes van weleer doen bij het zien van een lekker ruige neanderthaler hun berevellenrokje vanzelf wel omhoog, ze lusten er wel pap van .
Hun berenleren slip, de Marlies Dekkers van geile holbewonersmeisjes zeg maar, werd zelden gedragen want al die vochtigheid was niet goed voor het leer dus dat hingen boven hun hol te drogen en te luchten.
"Slip boven de tent, geef mij een lekkere vent", was een veelgehoorde slogan in die tijd.
Hij geeft een grom en gebaart naar het knappe holbewonersmeisje dat zijn klokkenspel in vuur en vlam doet staan, een rondje van wijsvinger en duim, daardoorheen steekt hij de wijs- of middelvinger van de andere hand.
Gulzig zoeken haar handen een plaatsje in het natte gras, ze duwt haar holbewonerskontje omhoog.
Hedendaagse vrouwen hebben nog de vage neiging ondersteboven in de badkuip te hangen maar plaatsen kunnen ze die behoefte niet meer, zover zijn ze van hun roots verwijderd.
Spuug of berenvet, hèt glijmiddel van die dagen, was niet nodig, de berenvellenman stopte zijn ongewassen knuppel van formaat in haar reeds druipend grotje van genot.
De clitoris was al wel aangebracht maar speelde hoegenaamd geen rol in het meervoudig orgasme dat hij zijn partner bezorgde terwijl hij de forse holbewonerslul liet pompen en de dichtbehaarde zak tegen haar billen kletste.
Beviel de wip wederzijds dan brandmerkte hij haar met een gloeiende tak, dit deed hij tijdens een van haar volgende samentrekkingen zodat zij haar primitief holbewonersorgasme nog heftiger beleefde, genot verhogen door middel van pijn is hedentendagen nog steeds in zwang.
"Zo, van mij, afblijven", bedoelde de man daarmee zeggen.
Door andere mannen werd zo`n bezittersteken gerespecteerd, dat was een mannending onder elkaar maar de meisjes zelf namen het uiteraard niet zo nauw en tilden hun berenvellenrokjes op wanneer en voor wie zij dat wilden.
Zo`n brandmerk is nu ook nog in zwang bij de jeugd en wordt een tattoo genoemd.
Geen hond die meer weet waar dat vandaan komt.
-----------
De hedendaagse man voert gesprekken in de relatieve sfeer, kan begrijpend luisteren, koken als hij geen kok is, onthaart de moderne zak en omstreken, heeft blauwe pilletjes nodig en heeft, godbetert, een pappa-dag!
Weten ze dat niet...
Onderwijs
|
12 Oktober 2009 | 17:43:53
Hoe ze het in hun botte hersens krijgen je op een zeker moment te gaan verlaten zal ik nooit begrijpen.
Weten ze dan niet hoeveel met moeite ze op de wereld zijn gezet?
Weten ze niet hoe ze nachten lang gekoesterd zijn, hoe hun krampjes en pijntjes de jouwe waren?
Weten ze dan niet dat je dat niet gedaan hebt met de bedoeling ze over 20 jaar uit te zwaaien op een vliegveld op weg naar een buitenland omdat ze daar willen studeren en omdat het daar zo lekker vij is en warm en anders en waar de mannen donker zijn en heet en het op prachtige blonde moederloze meisjes voorzien hebben?
Dat ze eigenlijk ook niet bedoeld waren voor de oppasmoeder, de basisschool en de middelbare school maar dat ze eigenlijk gewoon bij jou hadden moeten blijven, jij die ze het beste kent, die aan hun noden voldeed voordat zij zelfs wisten dat ze ze hadden, dat alles wat je zei voor hun eigen bestwil was?
Hoe je wakker lag toen ze gingen stappen, weten ze niet dat jij die zo onvolwaardelijk van ze houd no mather what, om tegen mijn gewoonte in een Engelse term te gebruiken die gewoon betekent: "onvolwaardelijk" of, "wat er ook gebeurt" maar dat zouden sommigen misschien een te vrije vertaling vinden, weten ze dat dan niet?
Hoe kan het dat, hoewel je ze, zijdelings om ze niet te bang te maken, hebt verteld dat het wemelt van de debiele verkrachters en moordenaars die ze als ze gesnapt worden meestal weer gewoon worden vrijgelaten door een vormfout, hoe kan het dat ze dat niet weten?
Weten ze niet dat jij het liefst op het dak zou willen klimmen waar je je armen ten hemel zou heffen en je verdriet en je zorgen zou uit willen schreeuwen, "hallo god, wat zijn dat voor geintjes!"
