Wij hadden een wit volkswagenbusje volgeplakt met met ballen, onze ballenbus, met rode gordijntjes, daar herkende men ons aan.
Natuurlijk kende ik de plekjes en reed de bus tot bijna op het strand, laadde de bolderkar uit, zette daar de strandspullen in en de twee kleintjes er bovenop, het was de oudste beneden haar waardigheid zich te laten rijden, zij kon lopen.
De meiden met de staartjes in de blonde haren en de vrolijke jurkjes, de jongste die het niet pikte dat zijn zussen al die aandacht kregen, mocht ook een staartje wat `m best goed stond, gezeten op zijn dikke luierkontje daar op de bolderkar.

Ik trok de kar over de betonnen strip die een heel stuk het strand op liep en aan het eind ervan creeërde ik dan ons plekje.
Zo, hier zitten we, lekker spelen jongens!

 

Ach ik benijd jullie niet, de mama`s, vettig haar verhullend haar in een klem gestoken, trachtend een artistiek warrig effect te bereiken om het tegendeel te bewerkstelligen.
Het Desigual jurkje, mama gaat met haar tijd mee en papa kan het betalen, zit haar te strak om het lijf dat de naweeën van de zwangerschap nog niet helemaal kwijt lijkt te zijn en haar op een varkentje doet lijken met pootjes en al.
De buggy kan niet op het strand dus Anne Fleur moet lopen maar dat wil ze niet want ze is moe en plakkerig van het verantwoorde insmeren en heeft het middagslaapje gemist. 
Krijsen om een ijsje is alles wat ze wil en gedragen worden maar dat kan niet want mama heeft haar handen vol met tassen en de andere twee lopen ook te klieren.
"Wees eens lief voor mama en draag je eigen rugtasje".
Ook mama ziet rood en vermoeid maar gezichtsverlies is geen optie, mama heeft alles onder contrôle en spreekt haar kroost geduldig toe.
De  optocht sjokt voort, "loop even door schatje", de mama`s laten zich niet uit het veld slaan, nog niet, dienstbaar houden zij de schijn op en ze doen het graag!

"Ik wil hier!"
"Nee Rogiertje dat gaat niet want hier ligt die mevrouw al", glimlacht mama zo`n beetje tegen mij, de mevrouw.

Gestoord in mijn middagslaapje, ik weet hoe Anne Fleur zich voelt, daar op het strand waar mijn stilte verstoord wordt door verantwoord opvoedende mama twijfel ik tussen glimlachen en iets aardigs terugzeggen om haar een hart onder de riem te steken, en iets te roepen als: "Soddommieter een eind op met je gekwaak, eng wijf", waarna ik een knetterende wind zou laten om de kinderen aan het lachen te maken.
Ik doe geen van tweeën en nestel mij behaaglijk in het warme zand, draai mij nog eens om, genietend van mijn rust en vooral, mijn vrijheid.

 

Ze is stil maar het is zijn vak mensen aan de praat te krijgen en zie hoe hij te werk gaat, het effect is groots maar zijn interesse oprecht. Ze laat haar gereserveerdheid varen, mooi als ze vol vuur over haar werk vertelt en zich durft te laten zien, haar vuur is van een schoonheid, niet door een camera te vangen.

"Moet ik daar dan mee gaan lopen", zei hij op een toon die duidelijk maakte dat hij dat niet van plan was.   "Zij loopt, jij loopt, kunnen jullie samen. "Ïk loop alleen,  zij loopt maar een half uur en ik anderhalf en dan moet ik mijn tempo aanpassen en dat wil ik niet", besliste hij en pakte de krant. Ik  speelde mijn troefkaart."Kijk, dit is ze, en hier nog een foto en dit is ze ook, kijk hier en deze."     "Ga ik dáár mee lopen, zozo!", zei hij, opeens een en al welwillendheid. Hij kon twinkelogen en een schaapachtig lachje niet verhullen. Ik schudde mijn hoofd.  Mannen en een mooi plaatje en dan zeggen ze dat het hen niet om het uiterlijk gaat ècht niet, het gaat slechts om de puurheid van haar karakter, haar innerlijk is wat telt.

Zij en ik eten verrukkelijke sliptong en drinken witte wijn, de mannen, de jagers zijn vleeseters en drinken bier. Om het cliché te vervolmaken schroeit de zon bloedrood in zee. Zij ontspant en opent haar hart. We mogen haar zien, werkelijk zien. Grappig en vrolijk en vol zuidelijke passie die de gedrevenheid in haar werk wellicht verklaart en die ze vlammend tentoonstelde toen de steak te taai was en zij niet rustte voordat haar geliefde de perfecte lap vlees op zijn bord had. "Blijf staan!", beval ze de ober in het drukke restaurant, tot zij een hapje had genomen en haar goedkeuring had gegeven. Alsof het over een zak aardappelen en een pak melk gaat en eigenlijk gáát het daar ook over, spreekt zij van genmutaties en DNA injecties maar blozende wangen verraden haar passie, voor haar vak, voor het leven. Hij stelt slimme vragen en ik vraag  of haar jonge geliefde het allemaal begrijpt en ik vind in hem een gelijkgestemde. "Nee maar ik hoor haar graag als ze zo praat." Wij bezegelen ons bondgenootschap met het klinken van onze glazen. Mooie man deze, ppfff...

Later rent hij, mijn lief met die prachtige vrouw aan zijn zijde. Hij die zijn tempo constant kan houden past zich aan aan het hare en bewaakt haar cadans.                                                                     

 

Het mag een wonder heten dat ik vanmorgen om half drie gewoon mijn eigen bed inrolde maar zo gek was dat eigenlijk niet want mijn eigen lief bracht me er gewoon naartoe. Had (heb) een kater van hier tot Tokyo, gisteravond op Robbert`s  schoot gezeten waarbij hij af en toe voordeed hoe zijn fysiotherapeut hem betast en eindeloos geouwehoerd met hem en Joost, zij deelden vroeger mijn vriendin Tineke, 16 jaar waren wij en niet tegelijk trouwens, Joost die ook gezellig tegen mij aan geleund zat en zijn hand op mijn been steeds een stukje op liet schuiven (goh jij bent ook niet dik, nee duhh, wil je ook ff overal voelen?!) , met een ongelofelijk lekker ding van een gitano-loolalike gedanst waarbij strak in de ogen gekeken werd en vervolgens cheek to cheek, een soort droogneuken dus terwijl mijn lief er op los bastte en tot slot tattoo-Bob, Frank de percussionist gekust.
Ik was tipsy, raakte overzicht en contrôle kwijt en wilde het wel met alledrie doen.
Tegelijk.
Maar buiten dat, god wat was het leuk!

Een van de dressuurtutjes wilde zo graag eens op Sheriff rijden want het is zóó`n prachtig paerd!

Dressuur-rijders, de meeste respect heb ik voor ze, hoe ze het paard pootje over laten doen, hoge knie-acties laten maken, galopwissels om de twee passen, echt, petje af!

Maar dit was een tutje, zo`n troelala.
Ze zeurde er al een tijdje over en we waren er niet wild van maar oké. J&S hadden al gezegd dat ze haar als eerste erop lieten zodat hij niet eerst even ingereden zou zijn en zijn streken kwijt was.
Als je `m niet laat gaan zeker in het begin, hem strak gaat houden en gaat vechten met `m nou.....dan kun je `t krijgen ook!
Maar goed, die troela, vrouw van 40 stapt erop en begint `m meteen naar beneden te rijden, netjes met gebogen hals, kin op de borst.

HAHA, NOT!

Ze mocht van ons alleen met korte spoortjes rijden, ging haar zweep gebruiken, je had `m moeten zien! Na twee minuten lag ze d`r af, haha!

Mooi dat ze niet opgaf, zij liet zich niet kennen, ze gaf het niet op, gaf niks toe, bleef maar vechten en de baas willen.

Onze Sheriff is een man, een èchte, niks chopchop, hij heeft alles nog!

Zo`n echte man, zo`n macho die moet je met een zachte hand en slimheid krijgen waar je wilt, dames, u en ik weten dat toch!!

Op een gegeven moment pikte hij het niet meer...
En ging ZITTEN!
Gewoon, op zijn kont!
Bekijk het maar!

u kunt me wat.

Echt, dat heb ik nog nooit een paard zien doen, tijdens het rijden, we lagen dubbel! Tranen over mijn wangen van het lachen! 
Dressuurdame huilde bijna, werd bang, en liet zich eraf rollen.
Uiteindelijk is Jan haar gaan redden, stapt op zijn rug en rijdt kalm weg op Sheriff, niks aan het handje.

Wij houden zoveel van hen,

echte mannen!

Op de afgesproken tijd stapte ik het gemeentehuis dat "het publiekscentrum" heet, binnen en posteerde mij voor de balie in afwachting van een nieuw reisdocument, men moet op alles voorbereid zijn.

Ik was de enige clientèle in het publiekscentrum, achter de balie zaten drie vrouwen nagels te vijlen en keurden mij geen blik waardig, de uitdrukking van wij zijn eigentijdse vrouwen met een belangrijke baan op het geplamuurde gelaat gebeiteld.

Zou ik eens kuchen of een tapdansje doen op mijn rode laarsjes teneinde mijn aanwezigheid kenbaar te maken, vroeg ik mij naar een paar minuten af.

"Ja zègt u het maar", braakte de middelste toch nog vrij onverwachts uit.

"Ik kom mijn reisdocument laten verlengen in uw klantvriendelijke publiekscentrum".

"Heeft u een àfspraak?"

Ik blikte eens om mij heen en vergewiste mij van het feit nog steeds de enige klant te zijn in het publiekscentrum.

"Hoezo, gaat het feest anders niet door omdat u het zo druk heeft?"

Ik kon het niet laten.

God wat kon dat wijf zuur kijken!

"Hoe is uw náám?"

Haar spitse vingers rammelden reeds op haar toetsenbord en ik vroeg niet of ze wat aan haar ogen mankeerde want dat de gevraagde info waarschijnlijk al op het scherm verscheen, en noemde mijn naam.

Ze was zo verzuurd dat ze niet eens moest lachen toen ze mijn pasfoto zag, nog geen minieme stuiptrekking van de lachspieren kon eraf.

Er werd mij als een crimineel de vingerafdrukken genomen die sinds kort niet meer in een database opgeslagen mogen worden, heeft Piet Hein Donner in al zijn wijsheid besloten maar erg geruststellend vond ik het niet.

"Na vijf werkdagen kunt u het nieuwe paspoort weer komen ophalen, volgens afspraak, dat was vijf jaar geleden ook al zo".

Wat ik met die laatste overbodige informatie aanmoest was mij een raadsel.

Tweeënvijftig  euro lichter, trakteerde ik de dames op een tapdansje op weg naar buiten, het godvergeten klantonvriendelijke publiekscentrum uit.

 

"Beetje stout is Yesha wel geweest hoor", kirde juffie tegen mij, over mijn ophaalkind.

Na even gesnuffeld te hebben kroop Yesha van tweeënhalf, de ogen wijd, bruin en wantrouwend, tegen mijn schouder, blijkbaar rook ik goed genoeg.

`t Is ook wat als je niet door je mama of de vriend van je mama of oma wordt opgehaald maar door de vrouw die een vriendin van mama mag wezen maar hoe moet Yesha dat weten, verkerend op de crêche. "Dag juf", zeg ik wantrouwend, ze rook naar niks.

Thuis wil ze op schoot met haar sapje en banaantje.

Haar moeder zegt dat ze voor de tv mag maar hallo, ik ben er zelf en heb, anders dan jonge moedertjes, alle tijd.

We zingen, we lachen om grappen en rusten.  

Dan wordt het serieus.

"Ik was nog stout."

"Nee."

"Ja, meisje duwen."

"Joh!"

"Van de stoel, meisje vallen, huilen."

"Echt wáár?"

(mond vol bananenprut dat al pratend zijn weg naar buiten vindt, op het vest van Yesha) "Jaha, Yesha uit de kring, mag niet meisje duwen".

Ach wat is het leven hard voor een klein meisje.

Laat zo`n schijnheilige trut met barbieblauwe ogen en blonde pijpenkrullen, zich hysterisch krijsend vallen terwijl jij haar gewoon een vriendschappelijke boks gaf, gewend als je bent aan de broers die je aan je benen over de parketvloer slepen en omdat zij gillen van de lach doe jij ook mee, dat jij je hoofd wel eens ergens aan stoot is peanuts, het gaat om het spel!

 

De eerst volgende keer dat er zo`n trut naast me zit in de vergaderruimte duw ik haar van de stoel.

Moeten ze maar niet zo in de weg zitten.

 

 

 

 

 

 

Bij de rookworst.

 

 

 

"Zo u bent ook lang mevrouw en toch niet van de nieuwe generatie".

Net als toen hij in het voorjaar zo onverwachts op het vliegveld verscheen, kijk ik nu zonder te zien en loop hem voorbij, in gedachten verzonken maar dan toch iets in die stem, zijn houding misschien, doet mij teruglopen en dan nog verdring ik dat hij dat zou kunnen zijn, niet hij, die mijn verborgen dromen beheerst.
Langzaam, zo langzaam komt het besef, NEE niet hij, hij kàn daar niet zitten op zijn hurken.
Nog eens kijken, hij laat zichzelf "en profiel" zien, bewust, hij speelt en weet als geen ander mij te bespelen.
Het moment dat ik wéét trilt het universum in mijn hoofd alsof iemand er met een grote koekenpan op slaat.

Hard.
Ik gooi drifig mijn kar vol met rookworst en blikjes weet ik veel wat er in zat, fucking schelvislever als je weet hoe smerig dat is!
Hij weet nu, hij weet dat ik zie, echt zie en het besef komt langzaam, zo langzaam alsof ik het niet wil geloven, mijzelf wil beschermen nu het nog kan maar hij zit daar gehurkt naast de rookworsten.
Hij is het, mijn lief, mijn lief? Mijn hart scheurt.
Ik laat hem daar en doe waar ik voor kom, boodschappen immers en ik kijk niet om.
Ik weet dat hij me achterna komt en bij de auto is hij er, tilt mijn zware tassen in de achterbak, ik laat hem en wacht op het moment dat hij mij wil omhelzen en ik zeg: "niet hier", niet drie minuten van mijn huis.
"Kom", zeg ik  en rijd met hem naar een aanpalend stadje en concentreer me op het verkeer, niemand heeft er wat aan als ik brokken maak.
Een klein en donker café is al open zo vroeg, het maakt niet uit waar ik zit met hem, hij is naast mij en het zit altijd goed!.
Cappoccino neem ik want dat is zacht en romig en koffie voor hem, heet en zwart
Zoals hij praat, die wollige taal, hoe hij ruikt, voelt, proeft o god, als ik hem in zijn bruine ogen kijk, minutenlang...in stilte, hij wil wat zeggen maar ik leg mijn hand op zijn wang, mijn duim over zijn lippen, "ssssstt"... hij pakt mijn hand, de stilte wordt intenser.
Ik kijk hem in zijn verrukkelijke bruine ogen en hij, kijkt terug.
Hij pakt mijn hand en laat de stilte duren

Zijn ogen worden vochtig maar ik lach naar hem en verstevig mijn greep.
Hij kijkt met zachte ogen.

 

De Brief.

 

Krijgt u wel eens een brief? Zoëen in een envelop met uw naam prijkend op de voorkant, zoëen in algemeen beschaafd Nederlands, die niet eindigt met "laterzz"?

Zoëen door een heuse postbode, (m/v) waarvan de hond denkt dat het een lekker hapje is en vast met ontblote tanden denkend aan zoveel sappig postbodevlees klaarstaat om toe te slaan, door de daarvoor bestemde opening in uw voordeur geschoven en die met een aangename plof op uw mat valt?

Zoëen Zoëen die veelbelovend naar rozen of lavendel ruikt, zo delicaat dat je hem eigenlijk niet eens open wilt maken?

Nee?

Wat nee, u heeft geen hond of u krijgt geen brief?

Nou ik wel en ik pleurde hem meteen weg, geen hond die ernaar kraaide.

Deze rook nergens naar en als ik hem toch van een geurlabel zou moeten voorzien zou ik zeggen, muf, een beetje zoals het kabinet Rutte, naar kots.

Ik had hem vluchtig gelezen, de brief aan mij gericht. Ik was, zo bleek, steekproefsgewijs uitgekozen mee te doen aan een onderzoek naar de veiligheid in de buurt, mijn buurt.

Zij zaten niet te wachten op een brief van mij, zo bleek.  

Als ik niet reageerde op hun uitnodiging zou ik na veertien dagen een nieuwe brief krijgen als ik dan nog niet reageerde zou er telefonisch contact met mij opgenomen worden door een medewerker van het Centraal Bureau voor de Statistiek.

Het ging namelijk niet zomaar om een onderzoekje, welnee, de gegevens zouden worden gebruikt door het ministerie van Justitie en het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.

Goh, wij hadden zelfs een ministerie dat zich bekommerde om de relaties binnen het koningkrijk.

"Alles naar wens in de relatie, komt u voldoende aan uw trekken, qua diepgang?"

Of een combi-vraag: "hoe kijkt u aan tegen de veiligheid in de relatie?", twee vliegen in een klap immers! 

 

Koningkrijksrelaties, zou ik, gehoor gevend aan mijn uitnodiging mij voortaan op het glibberige pad der koningkrijksrelaties begeven, zou ik net als Maxima een prins kunnen trouwen of daar tenminste een relatie mee hebben? Niet dat ik mij aangetrokken voel tot `s Neerlands koningszonen maar eens temeer tot hun toelage uit `s Neerlands schatkist en ja, de hele entourage met zo`n hoedje en haute couture dat spreekt me wel aan, een kilometers lange oprijlaan met aan weerszijden met de koninklijke leeuw getooide zuilen en als ik dan vanuit mijn oprijlaan de weg op scheurde en een oud vrouwtje doodreed dat daar dan een doofpotkwestie van gemaakt zou worden middels een fake rechtszaak, als ik daarvoor wekelijks een van de prinselijke melkmuilen moet neuken, of allemaal, zo afzichtelijk zijn ze ook weer niet en ik neem wel een geestverruimend snuifje van het een of ander, niets zou mij teveel zijn.

Prachtige prinsesjes zou ik krijgen omdat ik nu eenmaal hun moeder was.

 

Vooralsnog moest ik niet op de zaken vooruit lopen, er werd mij slechts gevraagd naar mijn kijk op de veiligheid in de buurt, zo werd mij wederom medegedeeld want zoals aangekondigd arriveerde er veertien dagen later een nieuwe brief van gelijke strekking, ditmaal met de toevoeging dat veel mensen de vragenlijst al hadden ingevuld en dat hij, Drs. Hermans, Manager Dataverzameling daar blij mee was. Ik wijs u even op het gebruik van hoofdletters bij de functieaanduiding.

"Ik wil u overhalen de vragenlijst alsnog een van de komende dagen in te vullen".

Wellicht moest het feit dat Dataverzamelaar Hermans zijn blijde gevoelens met mij deelde tot aansporing dienen, als er een schaap over de dam is volgen er meer, zo moet de Drs. gedacht hebben.

Een zeiljacht van twintig  meter of een reisje naar de bahama`s had mij desnoods op mijn knieën en blatend als een lam de dam over doen kruipen.

Drs. Hermans had vier voorletters die ik in verband met de privacy hier niet zal noemen, ook met mijn privacy zou zorgvuldig omgesprongen worden zo werd mij verzekerd en dat hier voorbijgegaan werd aan het feit dat hij, de Drs. wel over mijn adres alsmede mijn telefoonnummer bleek te beschikken, liet hij ongenoemd.

Ik had de zijne niet anders hadden we een en ander gezellig onder het genot van een jonge borrel of een goede fles wijn die ik dan wel mee had genomen kunnen bespreken.

Maar nee, "omdat niet iedereen internet heeft is er ook een schriftelijke vragenlijst beschikbaar".

 

Ik wacht. Op het mij beloofde telefoongesprek met "een van onze medewerkers".

Zo`n Drs. zelf heeft het daar natuurlijk veel te druk voor.

Vooruit, hier zijn zijn voorletters, u kent hem toch niet, hij woont ver weg, in Heerlen; H.J.C.M., Harry Hermans, of Herman Hermans, naar zijn opa.

Zou hij zich veilig voelen in zijn buurt?

Hoe staat het met zijn relatie, redt hij het één keer per week?

 

 

 

Belangeloze opoffering.

 

`s Avonds was er een band en aansluitend een dansfeest met een plaatjesdraaier omdat er om twaalf uur iemand jarig was.

Paul zou er zijn en nog meer bekenden van vroeger.
Paul is mijn vriend waar ik nooit iets mee had maar wij hielpen elkaar wederzijds met versieren van onbereikbare liefdes, hij ging bv. achter de vriendin van Niels aan zodat ik eindelijk eens met Niels kon zoenen.
Zover ging onze vriendschap, een en al belangeloze  opoffering.
In die tijd ging er nogal wat drank en wiet om en lag iedereen in getemperd licht stoned in kussens op de grond dus was het voor mij niet zo moeilijk om wat tegen Hero aan te liggen schuren, de knappe vriend van de bloedmooie Caroline op wie Paul reddeloos verliefd was en zodoende voor hem de weg vrij te maken naar de pronte borsten van Caroline waarmee Paul dan weer kon spelen.

  Paul was er al,  begroette mij uitbundig en wij gingen weer verder waar wij gebleven waren vorige keer.
"Heyyy, kijk eens wie we dáár hebben", wees Paul die met een vette grijns het effect bekeek dat "wie we dáár hebben",  op mij had.

We waren zestien of zeventien.
Hij was vier jaar jonger dan wij.
Sluik blond haar tot op zijn schouders, grote blauwe ogen en een lach zo oogverblindend, een engeltje.
Wij die de wijsheid in pacht hadden stelden vast dat hij later een hartenbreker zou worden.
Wij kregen gelijk, hij kreeg de nonchalante schoonheid die zijn broer Niels, zeker ook een mooie jongen, nooit had bezeten.
Hij was medogenloos en ruig en bleef ongebonden, de meest prachtige meisjes met gebroken hart achterlatend, ja, wij kregen gelijk en gelukkig bleef hij te jong voor ons want op die leeftijd is vier jaar nog een brug te ver.

 Zijn schoonheid was hij kwijt, god die jongen had geleefd en de sporen daarvan stonden in zijn gezicht te lezen maar als hij lachtte, die volle verblindende lach, ayayaaaay caramba dan had hij het nog, die jongen.
 Paul duwde zijn schouder tegen de mijne: "zit niet zo onbeleefd te staren en je mond staat open. Ga gauw wat te drinken halen, hij staat bij de bar."
 Net als vroeger.
Uitstekend plan, ik ging naast hem staan, zo'n beetje van hem afgedraaid en zei in het wilde weg: "best druk hè". Hij keek, en nog eens...herkenning, hij exclameerde blij verrast mijn naam, "laat mij eens naar je kijken, wowow zie jij d'r goed uit!". We kletsen met een glas wijn, Paul in de buurt. 

Met Paul als back-up speelden Viggo en ik het spel van aantrekken en afstoten en wat glazen alcohol later vroeg Viggo mij mee naar buiten, "even roken".
Ik keek over mijn schouder naar Paul die een beweging met zijn hoofd maakte: "ga maar". en liet mij meevoeren naar buiten.
De avondlucht was helder en koel en zijn mond vochtig en warm.

Hij was hard.
Zijn handen heet.

 

Kafka.

 

Kafka is de naam.

Hij is niet oud maar ook niet piep meer.

Ahh jongen, dit wordt de eerste keer voor ons beiden, ik zal je berijden!

Sullig kijkt Kafka voor zich uit, ik kriebel hem boven z`n ogen, hij valt haast in slaap, kijk, dat vind hij lekker.

Dan veert hij op, wordt opeens actief, mens in zijn domein, vreemd ruikend mens. 

Hij knort een soort, gooit die grote neus in mijn kleren, snuivend knorrend, erg subtiel is hij niet, Kafka.

Dag schat, lieve schat, moeders mooiste ben je niet, ramsneusje.

Heyy komop ouwe vent, wij gaan het gezellig maken, jij en ik, schuif eens op zo kan ik er toch niet bij!

Goed zo, voetje, komop nou!

Jaa, afblijven, staat een beetje aan mijn kont te knabbelen en te snuiven, waar is je opvoeding, gek, ouwe gek!

Je hebt stront tussen je tenen ouwe viezerik dat je bent laat mij daar eens bij.

Blijf af van mijn kont, dat gesnuif!

Niet zwaaien met dat ding, houd `m stil, denk erom, manieren, manieren, zo ja, goed zo, jij bent braaf.

Ik houd mijn stem langzaam en laag.

Ik klets maar wat, dat vindt hij fijn en ik ook.

 

Alles zit er op, ik ook en hij is sloom, duurt even voordat hij op tempo is maar ik zet mijn hakken in zijn flanken, laat hem kennismaken met mijn zweepje maar ik ben zacht in zijn mond.

Oh, hij heeft een eigen willetje, mijn Kafka, rennen houdt hij niet van, ik zal je moeten slaan, niet hard maar toch, waar wil je het, op je hals of op je kont mijn lief, ik geef het je, luisteren zul je, doe wat ik zeg, ik hou van je maar ben de baas hoor je Kafka, hóór je.

Jaja daar gaat hij al, hoofd omlaag, onheilspellend laag, ik laat hem, ik moet niet teveel willen ineens.

Ach hij gaat lekker, laat zich langzaam maar zeker door mij leiden.

Als hij klaar is geef ik hem de vrije teugel, toe maar, loop maar.

Nee hè wat nu weer.

Kafka stopt.

De achterbenen gaan naar achter, oké ik ga al stáán rustig maar.

Klaterend laat hij zijn kafkayaans geurende water, het zorgt voor een spetterende walmende massa die scherp mijn neus schroeit.

Ouwe vent, hij knort er ook weer zo bij.

Ppfff, hij mag stoppen, ik spring er af, hij duwt meteen sans gêne zijn neus in mijn oksel alsof daar wat te ruiken valt, nou ja na een uur lang zwoegen om hem aan de gang te krijgen...

Ik steek zijn beugels op, verlos hem van zijn knellende buikband, de singel, ontdoe hem van zijn riemen.

Vasthouden hoeft niet hij loopt wel mee, blijft achter mij zoals dat hoort, ik leid, hij volgt.

In zijn domein terug verstapt hij, hoofd omlaag, weer dat geknor, ik zie wat hij van plan is.

"Wachten", bijt ik hem toe, "je zadel zit er nog op eikel!"

Uh, uh, verstoord kijkt hij op Kafka, wie ben ik om hem te storen in zijn eigen stal?

Ontdaan van alle toebehoren laat hij zich zakken, eindelijk en rolt knorrend door het stro.

Hij mag.