Daar ben ik dus jaloers op.
Nora heeft het weer.
Ze was er pas vanaf en haar gewone nukkige zelf maar ze staan in de wei, de paarden en de merries worden hengstig van zoveel vrij rondlopende mannen die zelf slechts een vaag idee van opwinding voelen.

Hun mannelijkheid is hen ontnomen nog vóór het ontluiken ervan maar de merries ja, zij hebben alles nog.
Waar de meesten wat agitatie laten zien, geeft Nora zich zonder terughoudendheid over aan  de hormoonschommelingen.
Ze slaat, trapt  en pist wijdbeens recht naar achteren als een paard zich te dicht in haar persoonlijke ruimte waagt en ze gilt er er hartverscheurend bij.
Dan ontdekt ze Raj, een grote tuiger die rustig staat te grazen en zich niet bewust lijkt van de om hem heen dansende Nora.
Gillend trapt ze en richt haar urinestraal met kracht op de vermeende mededinger en kijk, daar ben ik dus jaloers op.

Schoppen  en  slaan als ik een man wil en schreeuwend de concurrentie wegpissen lijkt me de ultieme vorm van bevrijding. Ik hoef niet eens te oefenen.  

 

De schuchtere schoonmaker durft na anderhalf jaar niet alleen "goedemorgen" of "prettig weekend" tegen mij te zeggen maar sinds kort ook iets te vragen.
"Hebben jullie de hal nog nodig" of "hoelaat gaan jullie naar buiten", voorafgegaan door een voorzichtig: "Axelle mag ik je wat vragen", hij is hierin gecoached door de concierge: "gewoon doen ze bijt niet", en gevolgd door een uitgebreide uitleg waarin hij betoogt waarom hij dat vraagt, de Turkse jongen met z`n lange lijf en de bruine ogen waarmee hij trouwhartig langs je heen kijkt.
Met anderen heeft hij minder moeite, daar vraagt hij ook andere dingen aan: "praat u Engels tegen de kinderen", informeert hij zonder schroom bij de native speaker.
"Ik kan helemaal geen Engels alleen: "I luf you".
Ik kan het niet laten.
"Wat betekent dat dan?"
Hij buigt zijn hoofd zo`n beetje, richt zijn ogen verlegen op mijn linkerschouder en zegt:
"ik hou van je".

Bij het weggaan wens ik hem een prettig wekend, een wens die hij gewoontegetrouw maar niet minder gemeend retourneert.

"Ik was de enige die niet wist wat een bungalowtent is".

Spontaan drong zich het beeld van mijn moeders korte broek zich op die zij die `s zomers droeg op de zeilboot. Het was niet vanwege haar formaat dat wij het kledingstuk zo betitelden als wel vanwege de vrolijk gestreepte kleurtjes. Zo moest een bungalowtent er uit zien, stelden wij ons voor. Zelf deed ze er ook aan mee:
"iemand mijn korte broek gezien?"
"Die blauwe?"
"Nee, mijn bungalowtent".
De zomers brachten wij door op zee, zo`n drie prachtige maanden lang, school of niet. De weidsheid die anderen als beklemmend ervoeren, gaf ons vrijheid, alle vrijheid die we wilden en dat maakte ons gelukkig. 
We zwommen elke dag en het zout hield ons en onze kleren schoon, zilt maar schoon.   

"Dat je dat niet wist mijn zoon, komt omdat wij nooit op De Camping zijn geweest.
Je moeder heeft dat één keer gedaan, toen ze je vader pas kende en er sindsdien zo`n gruwelijke hekel aan gekregen dat we jou en je zusjes het leed bespaard hebben `s morgens mannen tegen te komen met een afwasteil vol vuil ontbijtservies, de geruite theedoek over de schouder gedrapeerd en de doelgerichte blik van "kijk vader eens avontuurlijk bezig zijn" of erger, vrouwen met slaperige blik, de roze wc. rol aan een touwtje om de hals dragend als modieus campingaccessoir, de krulspelden nog in het haar.

Moge Gotzillah de Hun je voor dat lot behoeden dat ooit te moeten aanschouwen of erger, te ondergaan in je leven."

 

Beste "man",

 

Binnen vijf minuten wist ik alles over zijn medicatie, zijn gezin, zijn leeftijd en gewicht, iets te zwaar voor zijn overigens respectabele lengte, zijn huidige woonplaats, opleiding en zijn fabelachtige geheugen.

Na tien minuten was ik op de hoogte gesteld van de stoornissen van zijn oudste-  en jongste kind en hun medicijngebruik, dat de jongste eigenlijk een ongelukje was nou niet echt een ongelukje maar het duurde een beetje lang voordat hij kwam.
Een deja vue,  dat breed uitwaaieren ergens over om trefzeker weer bij het oorspronkelijke onderwerp terug te keren.
Hij bouwde mijn nieuwe combimagnetron in, zo`n grote waar veel pizza`s tegelijk in kunnen en ik deed zo`n beetje het optutten, wat kon mij het schelen als ik dat goed inschatte stond hij nergens van te kijken en voorzag ons van koffie die hij samen met een lijst van andere voedings- en genotsmiddelen niet mocht hebben vanwege zijn kwaal maar in drie grote slokken achterover sloeg.
Hij werkte snel, mijn ovenman en wat bewoog hij zich soepel terwijl hij aan één stuk door praatte met een snelheid alsof hij bang was iets over te slaan in de korte tijd dat hij bij me was.
Het was tien voor half negen in de ochtend toen wij de geboorteplaats die wij bleken te delen, onze jeugd en de kroegen doornamen waar we heengingen, verdomd ik moest `m tegengekomen zijn vroeger,  hij was er al rap bij en had op twaalf jarige leeftijd een vriendin van negentien die helemaal wild van hem was, was ik dat misschien, haha maar gezien het leeftijdsverschil van negen jaar zat dat er niet in.

Nog een kop koffie en een kwartier later hadden wij de landelijke zowel als de wereldcrisis, de voetbal met John de Wolf die nono, het paardrijden, de familie en eigenaardigheden van zijn baas Paul doorgenomen, mijn keukenkastjes rechtgezet, een doekje over mijn aanrecht gehaald, mijn oven ingebouwd en de make up aangebracht toen hij aankondigde dat het tijd was voor een pilletje om stemmingswisselingen tegen te gaan,  uitgebreid meanderend over de aard, vorm en omvang als mede de gevolgen van het niet innemen van de medicatie, zoals hij zich gewichtig uitdrukte, voor zijn stemmingswisselingen.
Het leek mij een verstandige jongen, ik gaf hem een glas water en liet hem met lede ogen gaan.
Wat had ik genoten...

"Jou heb ik net nodig!".
Ik liep hem tegen het lijf in zijn eigen zaak. Hij was altijd een mooie man, niet helemaal van mijn lengte maar met door lange wimpers omfloerste bruine ogen die zo broeierig kijken konden, donker en arrogant.
Onze dochters zaten bij elkaar op de basisschool en indertijd plaatste hij onze keuken voor een vriendenprijsje want er viel altijd met hem te rommelen.
Toen hij de eerste keer aanbelde voor het nemen van de maat voor de keuken, stond hij daar zo tegen de deurpost geleund, armen over elkaar, ene been over het andere gekruisd, stoere Doc Martens aan zijn voeten.

Hij nam mij op van top tot teen, hij kéék en zei veelbetekenend:
"zo, Axelle!", met de klemtoon op elke lettergreep.
De kinderen waren nog klein en vroegen veel aandacht, ik zal opengedaan hebben in een oude spijkerbroek en sweater, woest krullende haren slordig bij elkaar gebonden in een staart, misschien droeg ik de jongste wel op mijn arm en ik registreerde meteen wat hij zag...

 

"Niemand vertelt mij hoe ik moet leven, niemand", had hij gezegd.
"Ik ben niet zomaar iemand Paul, ik ben je vrouw!", antwoordde zij hem.
Zo kapot als zij er destijds van was toen hij haar verliet, zo`n bloeiende, mooie zelfstandige vrouw was zij nu.

Hij daarentegen had een enigzins verlopen kop gekregen, de scheiding had hem niet gelukkiger gemaakt. Na een eindeloze reeks vrouwen die stuk voor stuk jong en mooi waren maar het niet haalden bij zijn ex, was hij blijven hangen aan een poolse die het óók niet was voor hem.
Broeierig kijken kon hij nog steeds.

 

"Jou heb ik net nodig", zei ik.

"Axelle, nee máár, vertel het mij, wat zie je er mooi en vrolijk uit, kom hier is de lift".

"Waar heb je mij voor nodig", vroeg hij terwijl de liftdeuren zich sloten en nu was het mijn beurt om te kijken.

Hij liet zich niet van zijn stuk brengen.
"God wat ben je toch een wild, wild wijf!", zei hij.

 

 

 

Wij hadden een wit volkswagenbusje volgeplakt met met ballen, onze ballenbus, met rode gordijntjes, daar herkende men ons aan.
Natuurlijk kende ik de plekjes en reed de bus tot bijna op het strand, laadde de bolderkar uit, zette daar de strandspullen in en de twee kleintjes er bovenop, het was de oudste beneden haar waardigheid zich te laten rijden, zij kon lopen.
De meiden met de staartjes in de blonde haren en de vrolijke jurkjes, de jongste die het niet pikte dat zijn zussen al die aandacht kregen, mocht ook een staartje wat `m best goed stond, gezeten op zijn dikke luierkontje daar op de bolderkar.

Ik trok de kar over de betonnen strip die een heel stuk het strand op liep en aan het eind ervan creeërde ik dan ons plekje.
Zo, hier zitten we, lekker spelen jongens!

 

Ach ik benijd jullie niet, de mama`s, vettig haar verhullend haar in een klem gestoken, trachtend een artistiek warrig effect te bereiken om het tegendeel te bewerkstelligen.
Het Desigual jurkje, mama gaat met haar tijd mee en papa kan het betalen, zit haar te strak om het lijf dat de naweeën van de zwangerschap nog niet helemaal kwijt lijkt te zijn en haar op een varkentje doet lijken met pootjes en al.
De buggy kan niet op het strand dus Anne Fleur moet lopen maar dat wil ze niet want ze is moe en plakkerig van het verantwoorde insmeren en heeft het middagslaapje gemist. 
Krijsen om een ijsje is alles wat ze wil en gedragen worden maar dat kan niet want mama heeft haar handen vol met tassen en de andere twee lopen ook te klieren.
"Wees eens lief voor mama en draag je eigen rugtasje".
Ook mama ziet rood en vermoeid maar gezichtsverlies is geen optie, mama heeft alles onder contrôle en spreekt haar kroost geduldig toe.
De  optocht sjokt voort, "loop even door schatje", de mama`s laten zich niet uit het veld slaan, nog niet, dienstbaar houden zij de schijn op en ze doen het graag!

"Ik wil hier!"
"Nee Rogiertje dat gaat niet want hier ligt die mevrouw al", glimlacht mama zo`n beetje tegen mij, de mevrouw.

Gestoord in mijn middagslaapje, ik weet hoe Anne Fleur zich voelt, daar op het strand waar mijn stilte verstoord wordt door verantwoord opvoedende mama twijfel ik tussen glimlachen en iets aardigs terugzeggen om haar een hart onder de riem te steken, en iets te roepen als: "Soddommieter een eind op met je gekwaak, eng wijf", waarna ik een knetterende wind zou laten om de kinderen aan het lachen te maken.
Ik doe geen van tweeën en nestel mij behaaglijk in het warme zand, draai mij nog eens om, genietend van mijn rust en vooral, mijn vrijheid.

 

Ze is stil maar het is zijn vak mensen aan de praat te krijgen en zie hoe hij te werk gaat, het effect is groots maar zijn interesse oprecht. Ze laat haar gereserveerdheid varen, mooi als ze vol vuur over haar werk vertelt en zich durft te laten zien, haar vuur is van een schoonheid, niet door een camera te vangen.

"Moet ik daar dan mee gaan lopen", zei hij op een toon die duidelijk maakte dat hij dat niet van plan was.   "Zij loopt, jij loopt, kunnen jullie samen. "Ïk loop alleen,  zij loopt maar een half uur en ik anderhalf en dan moet ik mijn tempo aanpassen en dat wil ik niet", besliste hij en pakte de krant. Ik  speelde mijn troefkaart."Kijk, dit is ze, en hier nog een foto en dit is ze ook, kijk hier en deze."     "Ga ik dáár mee lopen, zozo!", zei hij, opeens een en al welwillendheid. Hij kon twinkelogen en een schaapachtig lachje niet verhullen. Ik schudde mijn hoofd.  Mannen en een mooi plaatje en dan zeggen ze dat het hen niet om het uiterlijk gaat ècht niet, het gaat slechts om de puurheid van haar karakter, haar innerlijk is wat telt.

Zij en ik eten verrukkelijke sliptong en drinken witte wijn, de mannen, de jagers zijn vleeseters en drinken bier. Om het cliché te vervolmaken schroeit de zon bloedrood in zee. Zij ontspant en opent haar hart. We mogen haar zien, werkelijk zien. Grappig en vrolijk en vol zuidelijke passie die de gedrevenheid in haar werk wellicht verklaart en die ze vlammend tentoonstelde toen de steak te taai was en zij niet rustte voordat haar geliefde de perfecte lap vlees op zijn bord had. "Blijf staan!", beval ze de ober in het drukke restaurant, tot zij een hapje had genomen en haar goedkeuring had gegeven. Alsof het over een zak aardappelen en een pak melk gaat en eigenlijk gáát het daar ook over, spreekt zij van genmutaties en DNA injecties maar blozende wangen verraden haar passie, voor haar vak, voor het leven. Hij stelt slimme vragen en ik vraag  of haar jonge geliefde het allemaal begrijpt en ik vind in hem een gelijkgestemde. "Nee maar ik hoor haar graag als ze zo praat." Wij bezegelen ons bondgenootschap met het klinken van onze glazen. Mooie man deze, ppfff...

Later rent hij, mijn lief met die prachtige vrouw aan zijn zijde. Hij die zijn tempo constant kan houden past zich aan aan het hare en bewaakt haar cadans.                                                                     

 

Het mag een wonder heten dat ik vanmorgen om half drie gewoon mijn eigen bed inrolde maar zo gek was dat eigenlijk niet want mijn eigen lief bracht me er gewoon naartoe. Had (heb) een kater van hier tot Tokyo, gisteravond op Robbert`s  schoot gezeten waarbij hij af en toe voordeed hoe zijn fysiotherapeut hem betast en eindeloos geouwehoerd met hem en Joost, zij deelden vroeger mijn vriendin Tineke, 16 jaar waren wij en niet tegelijk trouwens, Joost die ook gezellig tegen mij aan geleund zat en zijn hand op mijn been steeds een stukje op liet schuiven (goh jij bent ook niet dik, nee duhh, wil je ook ff overal voelen?!) , met een ongelofelijk lekker ding van een gitano-loolalike gedanst waarbij strak in de ogen gekeken werd en vervolgens cheek to cheek, een soort droogneuken dus terwijl mijn lief er op los bastte en tot slot tattoo-Bob, Frank de percussionist gekust.
Ik was tipsy, raakte overzicht en contrôle kwijt en wilde het wel met alledrie doen.
Tegelijk.
Maar buiten dat, god wat was het leuk!