axelle.punt.nl
Laatste artikelen
Zondagochtend in vogelvlucht.
 
"Fuck the shrink", schrijft iemand bemoedigend in zijn status.
"Just did", reageer ik.
 
"Laat hem eens opschieten, hij ligt er al een uur in", doet zij een poging mij te betrekken in haar ongenoegen over het andere kind dat inderdaad eindeloos in bad ligt. 
So what, het is zondag.
 
"Iemand nog wat voor de was", informeert de verloofde huishoudelijk, om vervolgens zijn ongenoegen uit te spreken over de aangroeiende stapel wasgoed.
"Vraag 't dan niet", zeg ik en krijg zowaar een kusje.
 
"Achterlijk, volgende keer schrijf ik je gewoon in voor de negentig en als ze wat te zeggen hebben geef je mij maar de schuld", zegt het zusje en ik zie haar in gedachten met de handen verontwaardigd in de zij naast het bad, alwaar het broertje nog steeds ligt te weken.
"Whaha, straks halen we 't niet eens omdat we gewend zijn veel hoger te springen, dan tillen ze hun poten niet goed op," lacht het broertje die ook zonder de ontspannen werking van een warm bad zo relexed is als wat.
 
Volstrekt overbodige en vooral zakkenvullende regels van de FNRS. 
Hun eigen zakken wel te verstaan.
Ze moeten eerst een heleboel punten verdienen, die door de FNRS mondjesmaat worden toegediend, om hoger te mogen springen.
Zo weten ze een eerlijke sport te degraderen tot een subjectieve jurysport en trekken ze punten af; "volgende keer wel witte handschoenen en een plastron".
 
Gelukkig, ze lachen erom, de springruiters die met gemak in wedstrijden van één meter en hoger springen.
"Je denkt toch niet dat ik zo'n plasgootje ga dragen en met handschoenen kan ik niet rijden", zegt hij,
mijn kind, de springruiter die alle paarden aankan.
 
Voorlopig is hij nog niet van plan uit bad te komen.
Reacties

De Assistente.

Vreemd was 't.
We waren van dezelfde leeftijd, de assistente en ik.
"Niet meer ongesteld, ja ik moet het vragen staat hier op het formulier", lachte ze.
"Vorige week nog."
"Nou já zeg báál je daar niet van?"
"In tegendeel, ik heb er geen last van."
" Nou já, geen last, stemmingswisselingen?"
"Wel gehad maar nu niet meer."
"Nou já, overmatig vloeien zeker dan", geen vraag maar een constatering die ik, helaas voor haar, kon ontkrachten.
Ze kon blijkbaar geen zin produceren zonder: "nou já", want daar was het weer.
"Oow aan de pil zeker, nou já".
Ook hierin moest ik haar teleurstellen.
"Opvliegers?", ze klonk hoopvol.
"Staan al die vragen op dat formulier?", informeerde ik voordat ze "nou já" kon zeggen.
" nee nou já maar dit is toch wel uitzonderlijk hoor, nou já."
Toe maar, twee keer.
Ze viel zowaar stil de assistente, misschien had ze zich voorbereid op een heart-to-heart gesprek waarin zij geruststellend had kunnen optreden bij de aan opvliegers en stemmingswisselingen onderhevige cliëntèle, belangrijke positie nam zij als assistente immers in.
"Nou zullen we dan maar", hielp ik.
"Nou já wat een leuke broek en wat bent u slank!", hernam ze haar rol als geruststellende assistente weer op.
"Nou já ik heb nu eenmaal een modellenlijf", dezelfde taal spreken leek me wel handig, gezien het feit dat ik straks wijdbeens aan haar overgeleverd zou zijn, met huid en haar, bij wijze van spreken.
"Nou ja als ik uw baarmoedermond kan vinden ja, dit lijkt me, even drie tellen..."
Drie tellen lang voelde ik godzijdank niks toen ze 'm gevonden had, de opening van mijn uterus, waarna zij de vreemdste woorden sprak die ooit iemand bezigde tegen mij.
"Nou já, geen kinderen zeker, de baarmoedermond is nog zó gesloten"
"Nou ja drie", zei ik en begon mij meer en meer een medisch wonder te voelen.
"Nou já, u heeft nog zo'n jonge baarmoeder".

Als de sodemieter deed ik mijn broek weer aan en maakte dat ik weg kwam.


Reacties
De toeteraar.
 
Hij heeft behalve wat gelijkgestemde vrienden alle bandleden met aanhang uitgenodigd voor zijn verjaardag, alleen over de vrouw van de bassist bestaan twijfels.
Het bandje waarin hij niet onverdienstelijk, daarvan is hij overtuigd, de klarinet bespeelt.
De bandleden noemen hem liefkozend "de toeteraar", een geuzennaam hem gegeven omdat hij in zijn enthousiasme na een of meer glazen wijn iedereen overstemt met zijn getoeter ach, hij is nu eenmaal het alpha mannetje!
Hij rekent zich tot de elite van het stadje hoewel het beroep van huisarts aan aanzien heeft ingeboet sinds vrouwen zijn oververtegenwoordigd in de beroepsgroep.
Niet dat hij iets tegen vrouwen heeft, integendeel maar ze zijn gewoon te emotioneel, te wispelturig en vanwege hun schommelende oestrogeenspiegel minder in staat tot analytisch denken, een onontbeerlijke kwaliteit voor het adequaat uitoefenen van een  beroep als huisarts.
Zijn kinderen studeren in Leiden, behalve de jongste die een beetje buiten de boot valt en haar eigen gang pleegt te gaan.
Zijn vrouw heeft hobbies waar je mee voor de dag kunt komen, hij dacht schilderen, de kinderen en zo.
Ze is veganiste wat je goed kunt zien aan haar ingevallen kont, nee dan dat geile wijf van de bassist. 
Meer dan de nodige beleefdheidsfrasen hebben hij en zijn vrouw nog nooit met haar gewisseld maar zoals zij kijken kan, bijna alsof zij hem niet mag, wat hij zich niet kan voorstellen, hij en zijn vrouw worden als stel toch als "leuk" ervaren.
Wat hem steekt is dat ze 'm lijkt te ontwijken als zij hem op afstand houdt door haar hand uit te steken en terug lijkt te deinzen als hij drie zoenen wil uitwisselen, in zijn kringen toch een algemeen geaccepteerd begroetingsritueel, terwijl ze dus wel met overgave lacht en praat met de drummer en zijn vrouw ach, haar lach...
Marjorie, zijn ega, is het met hem eens.
"Ze is eng, zoals ze kijkt, ik ben gewoon bang van haar", had ze gezegd.
Al met al heeft ze hem in een lastig parket gebracht, de vrouw van de bassist, toch neigt hij er naar de gevoelens van Marjorie te negeren en haar, de vrouw van de bassist met die vreemde naam uit te nodigen.
Zij intrigeert 'm, het geile wijf.
 
 
 
Reacties

 

Na een kort verblijf aan de kust kwamen we sinds gisteravond weer terug bij mijn ouders.
Langs de velden van Alain die in z'n trekker en keek, à la campagne kijk je op van elke auto die passeert.
Ik was als altijd vroeg wakker en had al gezwommen.
Iedereen sliep nog.
Ik hoorde Alain nergens werken en stuurde hem een berichtje, waar ben je? Mobiel niet bij zich, moderne onzin ook!
Hij was niet in zijn tuin, niet in zijn huis en ik vond 'm bij zijn koeien. Meteen twee armen om mij heen en zoenen.
“Pas ici, on va chez moi”, en hij troonde mij mee.
Hij snapte meteen dat iedereen nog sliep, hij weet wel wanneer ze wakker worden, la campagne, iedereen weet alles. Vroeger had ik niet gedurfd zomaar bij hem langs te gaan maar nu we ouder worden lijken we geen tijd meer te willen verliezen met stomme spelletjes, ik wil hem, hij wil mij, zoveel is wel duidelijk en we benutten de weinige tijd die hebben ten volle.

Alain trok zijn kleren uit en mijn t-shirt deed en mijn rokje naar beneden. Ik droeg geen ondergoed, wat hij zeer efficiënt vond, hij legde mij op bed en dook meteen tussen mijn benen, masserend en kussend en weet ik wat hij daar doet om mij in mijn noden tegemoet te komen.
Hij liet me komen terwijl hij in mij was en liet het lang duren.... Hij likte me na afloop helemaal schoon, trok mijn t-shirt aan en mijn rokje, zijn eigen kleren.
Bij de koeien zoenden we en bromde hij, allez bonne route ma petite belle, soyer prudent....
Morgen vertrekken we.



Reacties

 

De laatste nacht.

Maman gaf een feestje wat altijd uitgroeit tot een geweldig feest met een komen en gaan van familie en buren, de jeugd hout en lappen vlees op het vuur blijft gooien en iedereen een beetje dronken wordt en er is muziek! Eerst zet de jeugd de ramen open en later worden de boxen buitengezet en op de laptop aangesloten en om een uur of twee schijnt maman de stekker er uit getrokken te hebben, wat de jeugd er waarschijnlijk niet van weerhield gewoon door te feesten en weet ik wat ze verder doen, ik ben nooit jong geweest.
Alain verscheen om een uur of negen en zag er geweldig knap uit in een korte spijkerbroek en een strak wit overhemd, zijn haar krulde nog vochtig in zijn nek van de douche. Rond middernacht ging ik met hem mee nadat Kutje nog even beschaafd maar aanhoudend zeurde dat haar kinderen gewoon bij hen binnen moesten slapen want...waarna ze een heel assortiment aan langdradige argumenten opentrok.
Mijn broer laat haar altijd maar nu deed hij zijn mond open, verkondigde dat zij 'm nu dichthield en dat die kinderen gewoon met de anderen in de tent gingen slapen en zelf uit gingen zoeken in welke tent en dat "ik nu met mijn vrouw naar bed ga", haha, precies zo zei hij dat laatste.
"Ja maar", zei Kutje en "UH", zei mijn broer op bestraffende toon.
Omdat ik een goed hart heb fluisterde ik haar toe dat Robine en Jan heus wel een oogje in het zeil houden op hun neefjes en nichtje en laten we dat vriendje, die potige monteur van Robine ook niet vergeten.
Waar dat allemaal over ging, vroeg Alain aan mij en ik zag Robine ook met haar amant smoezen. Hij spreekt Spaans tegen ons, wat wij een beetje verstaan en wij antwoorden in het Frans, wat hij dan weer verstaat en behalve Robine spreekt maman ook Spaans met hem. Zij heeft in haar jeugd tijdens de oorlogsjaren in Noord-Spanje gewoond, een Joodse familie immers.

Alain en ik verlieten het strijdtoneel om die zoete strijd voort te zetten in zijn bed of waar dan ook, ik heb zijn aanrecht al oneigenlijk gebruikt en zijn tafel en zijn tractor en zijn zwembad maar nu wilde ik naar zijn bed. Geen weemoed, geen afscheid, zei ik hem, nous allons faire l'amour alsof er nog vele nachten volgen, we genieten en denken niet aan morgen. Dus ik mag niet zacht je tranen wegkussen vannacht, en hij kuste me onder mijn linkeroog. Hij refereert aan afgelopen nacht toen ik zo gelukkig was na ons, eerste, moment suprème dat ik er emotioneel van werd, klein beetje maar hoor.
Deze nacht moest hij liggen zodat ik 'm overal kon kussen, en o ik deed zelfs dàt met mijn mond...tot hij mijn gezicht in zijn handen nam en we elkaar zo lang aankeken tot diep in elkanders ziel en we bleven elkaar zien, echt zien terwijl ik zijn armen opzij vouwde, zijn polsen vasthield naast het kussen en hem ergens anders ook klemzette. Pas op het laatst mocht hij zijn handen vrij om mijn borsten te strelen en mijn heupen te omvatten en pas op het laatst sloot hij zijn ogen, o mijn lief!
We deden het nog een keer waarbij Raymond de leiding had en heel zijn prachtige lijf gebruikte om mij te laten komen en komen en ik hele foute dingen zuchtte die hij niet kon verstaan als ,"neuk me" , en hij Franse dingen zei die helemaal niet fout klonken.

Tegen de ochtend deden we het nog een keer en we zorgden ervoor niet verdrietig te worden van het naderend afscheid. Hij liep een klein stukje met me mee en kon mijn vochtige ogen niet voorkomen, noch hij het trillen van zijn armen die mij vasthielden alsof hij me nooit meer los zou laten.

Niet veel later die ochtend doen we boodschappen en wie komt ons tegemoet bij de olijfolie en de mayonaise achter net zo'n karretje als wij...juist!
"Bonjour mesdames", hij drukt zijn wang tegen de mijne en alleen ik hoor 'm zachtjes brommen in mijn oor, ooohhh! "U bent vroeg, avez-vous bien dormi madame?" Zijn hand brandt op mijn heup en zijn ogen twinkelen van pret om zijn eigen brutaliteit.
"Et vous madame ça va", verlegt hij zijn aandacht naar mijn moeder, "vous avez aussi bien dormi?".
Ja, mijn moeder heeft ook erg goed geslapen, et vous, monsieur le voisin, kirt mijn moeder. Ze keuvelen nog wat over koetjes en kalfjes, letterlijk . "Oh nee maar hoor je dat Axelle, hij heeft twee pasgeboren kalfjes!", lult mijn moeder, alsof ze niet weet dat ik dat ik die al uitgebreid heb bewonderd, daar ontkom je nu eenmaal niet aan als je bij hem bent, Alain! Ze nodigt 'm maar weer eens uit voor een p'tit goût, quand vous vouler, monsieur, want ja, legt ze mij uit, Alain à beaucoup de travavaille maintenant, n'est pas Alain!

Merde , laat haar maar schuiven, mijn maman...




Reacties

 

Robine is gearriveerd, we hebben haar met z'n allen zien landen hier bij een boer met een eigen een eigen vliegtuigje. Maman had een praatje met hem gemaakt en gevraagd of dat mocht, haar kleindochter hier landen op zijn vliegveld. Geen probleem en de stalling, pppff, c'est gratuit! Robine zou er wel een rondje overheen vliegen om te zien of het kon en zo niet dan zou ze gewoon op Narbonne landen en dan zouden we daar weer heenrijden met z'n allen. We zagen haar cirkelen, dalen en landen! Iedereen zo trots, Robine en mijn oudste broer met zijn drie kinderen stapten uit, die had ze opgehaald. Mijn broer zijn mutserige vrouw Mieke durft niet te vliegen dus die arriveert vanmiddag met de trein, die halen we dan weer op.
De trut.
De boer vond het geweldig allemaal en stond erop dat we met hem meegingen voor een p'tit goût, een borrel bij hem en zijn vrouw. Dat konden we niet afslaan en zo zaten we daar terwijl de p'tit goût groeide tot een lunch met alles erop en eraan en Robine en de boer niet uitgepraat raakten over het vliegen, ach La France...zo heerlijk.

De volgende dag neemt Robine mijn papa et maman, Jan en...Alain mee de lucht in. Kan ik lekker koffie drinken met Mieke.
Hè gezellig.
Ik bereid de lunch voor, straks zal Alain ook meekomen, ik verblijf elke nacht bij hem.
Mieke wil ook helpen in de keuken.
Rot toch op trut.
Mijn broer en de kinderen houden zich afzijdig, geef ze eens ongelijk!
"Ik was blij dat de kinderen veilig geland waren", zeurt Miekutje, zoals mijn broer zijn vrouw wel eens noemt.
Joh truttebol van een Kutje, zoals mijn broer zijn vrouw ook wel eens noemt, je denkt toch in geen honderd jaar dat Robine enig risico zou nemen met haar neefjes en nichtje aan boord of dat mijn broer zijn kinderen anders mee zou hebben genomen, troelala, antwoordde ik, zij het dan in iets andere bewoording.

Mijn vader en moeder zijn aangedaan, hebben zo geweldig genoten van de rondvlucht met Robine.
Maman stapt uit met tranen in haar ogen en zal Robine de hele middag te pas en te onpas kussen en uitroepen, "oh, ma fille, ma chérie en mijn papa blijft herhalen hoe magnifique het was.
Alain is enthousiast zijn land nu eens van bovenaf gezien te hebben ja, het was niet de eerste keer dat hij vloog, hij had het vroeger wel eens meer gedaan.
Ah, man van de wereld, mijn boer!
Jan heeft foto`s en iedereen is enthousiast.
We eten en de gekoelde Gris vloeit rijkelijk.
Als mijn papa en maman hun siësta gaan houden is het al een uur of drie en Alain kust mij ten afscheid, hij gaat nog even werken.
Of ik nog kom deze nacht, vraagt hij en ik zie het verlangen in zijn ogen.
Ah mon amour, hoe kan ik nee zeggen als je mijn heupen zo tegen je harde lijf duwt en je me verleidt met je geur maar ik zeg hem later terug te komen en hier te eten.
Het is feest mijn lief, het is féést!

 



Reacties

Ik maai gras daar waar hij me zou kunnen zien.
“Chérie tu est là”, bericht hij. Hij is geen man van veel woorden. “La nuit?” Ah hij verliest geen tijd meer met spelletjes spelen, hij is direct maar mijn schat, vannacht zal ik slapen en dromen van jouw handen op mijn lijf.

“Ma chère fille, het maakt me blij je zo gelukkig te zien”, zegt mijn moeder en ze kust mij op mijn voorhoofd, precies zo kus ik mijn kinderen. Haar koele handen omvatten mijn gezicht. Ze is optimistisch en vrolijk en als ik bij haar ben is mijn leven op slag zonder zorgen.

Ik maaide het gras, hij had mij gezien en ik wachtte onrustig, hij zou nu tot actie over moeten gaan! Gisteravond was ik net gearriveerd en moest slapen. Later, als ik in zijn armen uitrust zou hij zeggen dat ik bij hem ook best had kunnen slapen. Hij had mij dan 'n petit massage gegeven en gekeken hoe ik in slaap zou vallen. “Jaja, ik ken jou en je petit massages”,zei ik wat hem een zelfvoldane glimlach ontlokte. Zover was het nog niet en ik wachtte tot hij zou verschijnen, wat hij niet deed, niet snel genoeg naar mijn zin.
Om een uur of tien waren we klaar met eten en ik bedacht me dat ik eigenlijk gek was hier te  zitten wachten, opgetut en wel en fluisterde mijn moeder in dat ik naar Alain ging en dat ze niet op mij hoefde te wachten, waarschijnlijk.

Met kloppend hart liep ik het erf op, verwelkomd door zijn honden die mij kennen en mij goed gezind zijn, gelukkig. Ik verraste hem compleet door zo onverwachts in zijn blikveld te verschijnen. Hij zat daar nog in zijn werkkleding aan tafel bij een leeg bord, een halfvol glas rode wijn en de krant. Als door een wesp gestoken sprong hij op en mompelde wat, ter begroeting kuste hij mij vier keer, als vrienden die elkaar een tijd niet gezien hebben. Ik deed geen moeite te verbergen hoe ik van mijn moment van triomf genoot en maakte van de gelegenheid gebruik 'm uitgebreid op z'n mond te zoenen. Ik voelde hoe hij ontspande, we begaven ons immers op bekend terrein.
"Allez, ik neem een snelle douche et je reviendra", zei Alain, schonk mij een glas wijn in en liet mij achter met de krant. Ik wandelde in zijn prachtige tuin toen ik zijn beide handen op mijn heupen en zijn fris geurende lijf achter mij voelde. Hij liet me de vijgenboom zien, de noten, de kersen, de moestuin terwijl hij met een jong grijs katje speelde dat ons volgde, dat in de appelboom klom en daar hard ging miauwen om zich door Alain te laten redden om zich wellustig kronkelend in Alain`s armen tegen zijn borst te vleien en zich daar te laten liefkozen. Ik kreeg meteen een hekel aan dat beest.
Of ik een goede reis had gehad, informeerde hij.
“Moeilijk met al die mannen maar niemand heeft zo'n grote als u meneer”, antwoordde ik , een grap die hij hogelijk waardeerde.
“Mmm, het lijkt me een goed idee dat ik even bij u voel of hij nog wel past”, zei hij met die lage stem die veelbelovende trillingen via mijn ruggengraat naar beneden stuurt. Hij liet meteen zijn hand via mijn heup naar de juiste plek glijden en kijk, nu kwamen we ergens na les fruitiers.
“Vous avez une très belle maison, kan ik misschien een kamer huren?”
“Ah madame, je suis désolé want ma maîtraisse ligt op dit moment in de logeerkamer op mij te wachten”.
Zo kuierden we richting slaapkamer, u draagt toch wel een broekje onder cette petit jupe, ah ik zie het al. Hij tillde mij in zijn sterke armen de drempel over en laat mij rusten tegen zijn borst. Ha, daar had dat grijze katje niet van terug. Ik trouwens ook niet. Hij legde mij op zijn bed en ik kon mijn ogen niet van 'm afhouden terwijl hij eerst zichzelf langzaam uitkleedde, knoopje voor knoopje en daarna mij. Na wat omzwervingen van zijn handen over mijn lijf had hij niet méér nodig. Zijn knieën aan weerskanten van mijn lijf trok zijn harde erectie een nat spoor van tussen mijn borsten naar onder mijn buik en talmde daar wat maar ik wilde hem lager, lager en bewoog mijn heupen zo dat hij in me kwam. Daar had hij weer niet van terug en ik voelde hoe zijn stevige, mooie en kundige lul nog harder en dikker werd, hij moest stil op mij blijven liggen, even niet bewegen en aan een voetbalwedstrijd denken, “ne bouge pas mon amour”, zuchtte hij. Maar ik had geen contrôle over die hete spasmen binnen in mij, de zekere voorboden tot méér en heftiger, had ik immers niet een heel jaar op hem moeten wachten, mijn Franse amant. Hij hield zich nog een paar keer in en zijn orgasme was lang en hevig. Ook ik genoot en wist dat de rest wel zou komen, Alain zou wel zorgen dat ik aan mijn trekken kwam en meer dan dat.




Reacties

Mijn droomkoningin.

Verdwaalde lange haren op de vloer liggen
laarzen vormeloos zo zonder jou je lach
weerklinkt nog in de lege gang
waar je jas de blauwe onschuld in je ogen nog weerspiegelt.
Zweef mijn meisje zweef, wees maar niet bang
verwonder je over de vrouw, die mooiste vrouw
mijn liefje als je weerkeert naar je laarzen
in de gang.

(c) Axelle


Reacties

Carolien is een meisje met mogelijkheden, dat klinkt zoveel positiever dan gehandicapt totdat de term weer een negatieve lading krijgt en een of andere commissie van het belastinggeld weer een nieuwe naam mag verzinnen. Zo blijven we modern bezig.
"Jan, Jan, schreeuwt Carolien vanaf de rug van het paard dat Jan van haar over zal nemen om er mee te springen.
"Kom je paard nou halen!"
"Heb jij een vriendin", vraagt ze met luide stem aan Jan die zich bukt om het paard van peeskappen te voorzien.
"Nee".
"Wil je mij dan als vriendin", roept Carolien opgetogen.
Jan zegt dat hij daar nog even over na moet denken en ze zoent 'm op z'n wang.
Boven in de kantine verkondigt ze luikeels dat ze met Jan gezoend heeft.
"Nu ben ik zijn vriendin hè alleen moet hij nog even ehh".
"Kijk, wat gaat hij hard hè, Jan, Jan, goed hè", verzucht ze.
Carolien maakt het leven niet moeilijker dan het is.
Gewoon vragen, zo simpel is het.

 

Deel twee.

Het gaat niet altijd over rozen, het pad der liefde, dat ondervindt ook Carolien in haar zelfgecreëerde relatie.
Jan is niet de enige die de zenuwen van haar krijgt, iedereen is haar luidruchtige liefdesuitingen wel zat nu, Carolien is in het bezit van een door merg en been gaand stemvolume gelijk het brandalarm met een nieuwe batterij.
Ook nu staat ze weer te brullen langs de bakrand: "zo wat gaattie hoog hè, Jan, Jàn, bel me, mijn telefoon is opgeladen!".
Haar bezitsdrang kent geen grenzen. Luidkeels beschuldigt ze iedere vrouw die nog wat tegen Jan durft te zeggen:
"Jij mag niet met hem praten, hij is míjn vriend, jij wilt hem afpikken hè!".
De situatie wordt onhoudbaar, vinden ook de andere ruiters, je moet zeggen dat je een vriendin hebt, dan ben je er vanaf, adviseren ze maar Jan voelt zich opgelaten, ontwijkt Carolien zoveel mogelijk en hoopt dat het vanzelf over gaat.
Als ze tegen een meisje krijst dat deze Jan niet mag plagen omdat je lief moet zijn voor Jan en er twee potige meiden nodig zijn om een aanval te verijdelen, "ik sla je op je bek", gaan de vriendinnen van Jan tot actie over.
Saskia, voor de duvel niet bang, vertelt Carolien dat Jan haar niet gaat bellen omdat Jan nu háár vriendje is en ze 'm niet af laat pikken.
Ze doet aan karate, Saskia.
Caroline kan het niet geloven, "ik heb met Jan gezoend!".
"Jan, Ján, ik ben je vriendin, je gaat mij bellen toch, Jan, o wat gaattie hard, Jan, ik ben je vriendin toch", krijst ze naar hem.
Als Jan op z'n paard langsscheurt als aanloop voor de sprong, roept hij dat Saskia nu zijn vriendin is en hij neemt de volgende hindernis van één meter vijftig met het gemak en souplesse, een springruiter waardig.
"Mijn telefoon is opgeladen", mompelt Carolien terwijl ze wegloopt.

 

 



Reacties

Van koud naar heet gaat probleemloos wanneer alles door en warme deken van zon en vooral ongefilterd licht wordt omgeven.
Blind vind ik mijn weg in het gehuurde huisje dat tegen de berg aangeplakt is en een goddelijk uitzicht heeft op zee en bergen.
Het eten is eerlijk, de wijn is verfijnd, het vrolijke buitenleven `s avonds onbekommerd.
Het eigen bed mag misschien iets vertrouwder slapen, het vreemde bed neukt goddelijk.
Terugkeer naar Nederland met zijn truttige nieuwjaarsrecepties is helaas onvermijdelijk.

Het vooruitzicht afstotelijke types (m/v) te moeten zoenen en "de beste wensen" er achteraan te prevelen lokte mij dan ook matig.
Bij het betreden van de werkplek riep ik dan ook meteen: "IK ZOEN SELECTIEF".
Ze moeten daar nog om lachen ook, het gonsde door de gangen, "ze zoent selectief, Axelle, zegt ze, whahaa".
Met een glimlach zei ik dan ook handenschuddend tegen onsympathiekelingen: "nee wij zoenen niet". Ook wenste ik ze niet de beste wensen want zulke types wens ik namelijk niet de beste wensen.
Tegen de lesbische locatieleider zei ik: "ja jij wel" maar ze zei: "nee, mij niet", ach dat moet kunnen.
De directeur waarvan ik denk dat hij homo is omdat ik al tien jaar bij hem werk en hij nog nooit maar dan ook nog nooit enige sjoege heeft gegeven, niet het minste twinkeltje in zijn ogen en omdat hij regelmatig met mij Het Nieuwe Wonen wil bespreken of eens serieus wil kouten over de nadelen van heupbroeken.
Deze directeur dus die altijd mooie overhemden draagt en dure luchtjes, riep dat hij niet ging zoenen maar ik nam hem nat op de bek en omdat ik met mijn speciaal voor de receptie meegebrachte hooggehakte pumps onze zoenorganen op dezelfde hoogte bracht lukte dat naar wens.


Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl