axelle.punt.nl
Aan de Waterweg werd men tamelijk laat wakker, ik dan.
Nadat gisteravond het semi-bejaarde echtpaar ineengestrengeld op de bank uit jeugdsentiment naar een aflevering van Star-trek had gekeken (deden we in het pre-kinderlijke tijdperk vrijdagsavonds bij de pizza) en in bed uiterst bevredigend bejaardensex bedreef, genoot het van een welverdiende nachtrust, mijn rechterborst teder omvat door zijn linkerhand.
 
Uiterst verbaasd dat ik er `s morgens nog maar alléén inlag en dat de kastdeur openstond, had ik die niet dichtgedaan gisteravond, hoorde ik mijn Lief om 9.45 de trap op komen met mijn ontbijtje.
Snel stopte in een verpakte durex tussen mijn tanden, er staat een vaas vol paarse kerstlampjes op het nachtkastje waartussen verse condooms meanderen .
Heel sfeervol.
Niet dat wij dit soort hinderlijke preservatieven nodig hebben, na drie keer de gevolgen van het weglaten van die dingen onder ogen te hebben gezien hield mijn Lief het voor gezien en maakte de gang naar het ziekenhuis, op de fiets wat een vergissing was, zo bleek bij het terug fietsen, en na drie dagen met blauwe ballen en een paarse pik die hij aan iedereen die het wilde liet zien en dat waren er nogal wat, rondgelopen te hebben, konden wij voortaan neuken zonder zorgen en die preservatieven zijn ter voorkoming van vooralsnog ongewenste kleinkinderen en andere soa`s en voor de visite.
Mijn rubberen glimlach bleek onweerstaanbaar.
Lees meer...   (7 reacties)
 
 
De capuccino was van ongekende kwaliteit, niet zo`n verfoeilijk bergje instantpoeder van geur-, pleur- en smaakstoffen waaraan men alleen water hoeft toe te voegen, maar eerlijk met de hand gezette koffie met opgeklopte eerlijke melk uit een pannetje en precies de juiste hoeveelheid cacaopoeder.
Al ouwehoerend genoot ik van mijn capuccino al kan men ook zeggen dat ik tijdens het nuttigen van een capuccino van het ouwehoeren genoot.
De aanblik van de paarden die beneden ons  hun gebroken lijnen en slangenvoltes met drie of vijf bogen reden was zo rustgevend dat zelfs mijn cafeïne shot geen hyperactieve verschijnselen opriep.
 
De mijne had haar les net afgerond en nu reed Noëlle mee, Adriënne`s veertien jaar oude dochter. Adriënne meldde dat Noëlle eigenlijk niet op Lola had willen rijden. Ook Lola leek niet content, zwaaide met haar staart en gaf af en toe een nukkig bokje.
Geen goede combinatie, het gevoel was niet goed.
 
En ach, je kon er op wachten, wij braken ons gesprek abrupt af, de adem stokte mij in de keel want daar ging Lola zwaar aan de kletter, Noëlle meedragend op haar rug, nog wel!
Noëlle, amazone die zij is, slaagde erin Lola op de volte te houden en weer aansluiting te krijgen met de andere paarden.
Wij zuchtten van opluchting en ik liet Adriënnes hand los.
Te vroeg.
 Lola sprong opzij en daar ging ze wéér, achterover Noëlle, achterover...
Noëlle`s blonde haar wapperde wild in gelijke cadans met de manen van Lola en ze kreeg haar paard in bedwang.
Ik veegde mijn handpalmen af aan mijn broek en wilde ademhalen toen Lola voor de derde keer op hol sloeg, o nee,  in de bocht slipte ze en zakte door haar achterbenen.
Krabbelde weer op en racete in paniek verder.
En nog altijd zat Noëlle haar op de rug, goed zo meisje goed zo!
 
Toen was het klaar, Lola werd rustig, Noëlle huilde dat ze eraf wilde maar reed toch haar les uit.
Een dapper meisje, onze "rodeo-Noëlle" die later haar paard stond droog te wrijven!
 
 
Lees meer...   (10 reacties)
Gesprongen, niet hoog maar gesprongen.
Ga je Axelle?
De hindernis nadert, ik zit goed.
"Benen erin!".
Balanceren op dat hoogste punt terwijl mijn paard Milan, onder mij eerst omhoog komt, dan weer neer buigt.
Ik ben er!
 
Zit je nog Axelle?
Aah, jawel!
 
 
 
 
Lees meer...   (32 reacties)
 
We gingen weg toen het nog licht was. Het was een zachte, bijna windstille avond zonder maan. Mijn paard Milan, een grote slanke voskleurige ruin zou mij die avond op zijn rug dulden, op zijn zadel dat kraakte van nieuwigheid.
Ik liep naar hem toe en legde mijn hand op zijn hals. Hij draaide zijn hoofd naar me toe, snuffelde en blies lucht in mijn neus, versgemaaid hooi.
Ik blies mijn adem in zijn neus.
Hij duwde zijn neus onder mijn hand zodat ik hem kon aaien en krabben waarhij het lekker vond.
"Kom maar mee Milan, braaf paard", en met zijn neus aan mijn hand liep hij met me mee de wei uit, het erf op.
Onwillig liet hij zich het hoofdstel omdoen en de singel aangespen.
 
De anderen waren ook al klaar.
Het heeft iets onwerkelijks om in de schemering door de polder te rijden, langs de plassen met hun watervogels.
Thomas rijdt voorop met Mira, een nerveuze witte merrie, een prachtig paard, vol verzet, hoofd geheven, staart breed uitwaaierend.
Wij geven Thomas`aanwijzingen door naar achteren: "laaghangende tak" of "stukje lichtrijden?"
Het antwoord van de achterste: "ja goed, doe maar een biertje" geven we dan weer door naar voren en zo ontstaan er vreemdsoortige gesprekken.
Maar het paardrijden staat voorop, we zijn hier niet voor een goed gesprek.
De galop is groots, je hoeft de paarden nu niet aan te sporen, ze willen wel.
We zien Thomas met zijn kont uit het zadel gaan en wij volgen zijn voorbeeld, rengalop!
 
Adembenemend, stampende hoeven overal, ik hoor Bas, de Friese ruin briesen achter me, als we erbij nadenken durven we niet meer, niet doen, niet denken maar gáán, gáán en genieten van het moment, goed zo paardje van me, goed zo Milan ga maar...
 
 
Lees meer...   (47 reacties)
 
(Natuurlijk houdt iedereen van paarden maar wie er bang van is dient dit logje over te slaan en te hopen op een volgende keer.)
 
Door mijn ziekte, een griepje maar een slopend griepje, had ik vier weken geen paard meer gezeten. "Kind, wees voorzichtig met een griepje, als je maar gezond bent", zei mijn wijze oma vroeger al en vroeger wisten ze het wel.
 Gisteravond moest het er maar weer eens van komen en dus toog uw heldin Axelle met lood in de schoenen naar de manege.
 
Aangemoedigd door horden fans besteeg ik geheel zelfstandig het paard met een schofthoogte van een meter tweeëntachtig.
 Hemeltergend, wat `n klim en dat als je herstellende bent van een griepje. Dat, en schoenmaat drieënveertig, maar dat zou je niet zeggen dat zegt iedereen, is het enige nadeel van het zijn van 1.80 m. horizontaal.
 
Het paard trok de wenkbrauwen op: "nee hè, daar heb je die ook weer" en zette een sukkeldrafje in.
De leek denkt dat het vanzelf gaat als de amazone in questie "sta zit sta zit enz." doet zonder om te vallen maar niets is minder waar. Het kost verdomde veel energie om:
1a. te gaan staan steeds als je net zit (waar doet men het voor?) en daarbij
1b. het evenwicht te bewaren
2.   het paard het juiste tempo te laten houden
3.   het paard te sturen want ze willen nog wel eens achter een lekkere ruin gaan hangen,       ze kijken nu eenmaal niet eerst onder het paard zoals wij om te zien of er achter de koker nog wat bungelt.
 
Deel 1 (a en vooral b is belangrijk) 2 en 3 tegelijk uitvoeren, dat kost kracht mensen, kracht, zeker als je geen 24 meer bent en, ik herhaal het voor de laatste keer, de griep hebt gehad.
 
Wonder boven wonder lukte het mij de delen 1,2 en 3 naar behoren uit te voeren.
Ik waande mij Anky, "kijk mij eens gaan",  durfde ik op een zeker moment zelfs te denken, hoewel het geheel er steeds als ik de spiegel passeerde wat lomp uit zag, wat vooral door de bovenste helft van de combinatie leek te komen.
De uitzinnige menigte echter merkte niets van dit alles.
 
De juffrouw gaf het sein tot galopperen, zij heeft makkelijk praten zij staat immers stevig met beide benen op de grond terwijl die van ons aan weerszijden van een paard hangen.
Ik "zette mijn paard aan tot galop" en boven verwachting gaf zij gehoor aan mijn aanzetten.
Terwijl de fans het "Wilhelmus" inzetten ging ik in vliegende vaart voorbij. Het zag er stoer uit, daar moest ik ze gelijk in geven en ook de linkergalop, de lastige, ging goed.
Sjaak glimlachte...
 
Lees meer...   (24 reacties)
 
Als ik de beugel pakte om op maat te maken deed hij of hij ging bijten maar hij beet niet.
Toen ik op wilde stappen ging hij vast lopen zodat ik half op zijn rug hing. Hier kreeg ik zo de slappe lach van dat het me nog maar nèt lukte om bovenop hem te gaan zitten.
Hij stapte met grote passen parmantig rond met mij op zijn rug maar toen de les begon wilde hij stilstaan om te mesten.
Op de hoefslag.
"Ja hallo", hoorde je hem denken, "kun jij lopend poepen?"
Zijn draf bleek een sukkeldrafje en in galopperen had hij al helemaal geen zin. De instructeur riep dat we weer in draf moesten en daar ging hij over in een prachtige galop, netjes aan de teugel, zoals het hoort!
Bij de volgende galop gaf ik hem en tikje op zijn onwillige flank, hij reageerde met een beschaafd bokje, wèl gevolgd door weer zo`n fraaie galop.
Uitstappen deed hij weer in een hoog tempo totdat hij om vijf voor tien op het midden ging staan als of hij wilde zeggen;
"Zo.
Afgelopen, ik verzet geen poot meer."
Ik besloot het eigengereide paard maar zijn zin te geven.
Fout!
Steeds als ik aanstalten maakte eraf te gaan ging hij achtereenvolgens met zijn hoofd aan zijn been schuren ("Ik had nèt jeuk JA!") achteruitlopen, vooruitlopen en omdraaien.
Met aftuigen deed hij weer zijn best te doen alsof hij ging bijten.
Daarna ging hij bedelen om een pepermuntje en toen ik dat hem gaf liet hij het uit zijn mond vallen. ("Blah, ik lùst helmaal geen pepermuntje!")
Toen ik zijn deken tussen zijn achterbenen vast wilde zetten en hij eindelijk zijn been stil hield...
Zwaaide hij ten afscheid nog even zijn staart in mijn gezicht!
 
Niet alleen had ik heerlijk gereden maar mijn medecursisten en ik hadden ook nog dikke lol!
En het paard volgens mij ook!
 
 
 
Lees meer...   (11 reacties)
         
 
Mijn jongste vond het maar smerig, gerecycled wc papier.
Wat ook zo is als je er over nadenkt!
 
Woensdag lekker paardgereden, we waren maar met vier mensen  en dan kan de instructeur je echt veel aandacht geven. Goede tips gehad, klein sprongetje gemaakt, echt kicken!
Ik vond dat m`n paard best hoog sprong en ik, held als ik ben maar-niet-heus, reageerde met :"hohooo".
"Niks ho", zei de instructeur, hij dóet het voor je, hij is brááf!
 
Hard en lang gegaloppeerd en niet één keer viel mijn paard uit de galop wat al heel bijzonder is voor mij!
De instructeur zei naderhand, :"ik zie dat je gespannen bent waar denk je nou aan?"
 
"Nou", zei ik, dan denk ik: "wat gaattie hàrd!"
 
Vandaag had mijn oudste ook een springles en o, wat doen die knderen dat toch soepeltjes in tegenstelling tot mijzelf!
 
 
Lees meer...   (6 reacties)
            
 
Via twee kinderen en een heel enthousiaste Luna kwam ik steeds meer op de manege. Vooral `s zomers was het er heerlijk.
Terwijl Luna en kinderen paarden gingen berijden, aaien en poetsen zat ik op het terras aan het water, maakte een praatje, nam een drankje, nog een drankje, nog een dr...
Het weidelandschap met grazende en elkaar achterna huppelende paarden nam ik op de koop toe.
 
Zonder uitzondering kwam Luna met de kinderen terug, vol van verhalen over hoe het was gegaan en wat zus en zo paard wel of niet had gedaan. Het betoog was doorspekt met vaktermen waarvan ik de betekenis niet altijd doorgrondde.
 Hoevenkrabben, uitmesten,  dat soort woorden kende ik wel, zelfs "hengstig" kon ik plaatsen, een vergelijkbare "emotie", kende ik immers zelf ook.
 
Maar wat moest ik me voorstellen bij :"Toen viel Lindy uit elkaar" waarbij ik visioenen van rondvliegende paardenpoten ehh, benen kreeg. Of "ze was mooi verzameld", hadden ze dan die ledematen weer gevonden en op de juiste plaats bevestigd?
 
De zomer ging voorbij, het terrasje werd koud en winderig en noodgedwongen sloeg ik ook aan het aaien en poetsen en krabde ik een enkel hoefje.
Totdat ik mij op een dag terugvond òp het paard in plaats van er naast. En lèuk dat het was. En spànnend! Zo af en toe zat ik trillend van angst op mijn paard, bij dat ik nog zat.
Maar als het rijden goed is gegaan en ik, of liever het paard lekker in galop is geweest heb ik de hele dag vleugels!
 
En hengstig ben ik ook nog wel eens...of hoe dat dan ook heet bij mensen!
Lees meer...   (17 reacties)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl