axelle.punt.nl
Ik haat muizen.
Ik haat hun snelle gluiperigheid, om van hun geniepige staartjes niet te spreken.
Op een zoele zomeravond toen wij nog wat nagloeiden in onze tuin gebeurde het, een kleine muis kroop uit het struikgewas en glibberde op onzichtbare pootjes mijn richting uit.
Ik maakte een beweging als wilde ik hem een rotschop geven en daar verdween hij weer.Op dat moment besloot ik de kat te paaien.
De kat is grijs en dik en omdat hij denkt dat mijn tuin zijn kattenbak is gooi ik altijd een emmer water over hem heen, hij piest maar in zijn eigen tuin.
Als De Dikke nu in mijn tuin komt praat ik lief tegen hem, doe "poespoespoes", op mijn hurken en steed kijn hand uit.
Daar heb je die gek weer die altijd mis gooit, zag je `m denken en moest eerst niks van mij hebben.
De aanhouder wint echter en nu laat hij zich kriebelen en aaien.
Dat mijn moeite niet voor niets was bleek toen ik zojuist De Dikke in mijn tuin een muis zag verorberen.

Alsof hij nog niet dik genoeg was.

Lees meer...
Niks badpak uitspoelen na het zwemmen, ik ben nog in vakantiestemming en niet helemaal opgestart. Ik gooi alles in de wasmand en roep "hoi" tegen mijn jongste dochter die in haar kamer telefoneert. Als verantwoorde moeder gooien wij niet de deur open en tetteren wederom dat wij er zijn, men blijft bijleren, als moeder.
"Mam, het is niet goed met Jasper, hij was aan `t spinnen is met de ambulance afgevoerd, iets met zijn hart."
Ik druk mijn dramatisch huilende dochter tegen mijn lijf, nog kleverig van de bodylotion want zwembadwater droogt uit!
Ze trilt en huilt met grote uithalen, ik troost en er schieten boze schoonmoedergedachten door mij heen, een jongen van tweeëntwintig met hartproblemen, dat wordt een leven vol pijn en verdriet voor jou mijn meisje, als je bij hem blijft, dumpen nu het nog kan!
De volgende gemene gedachte komt er meteen achteraan en betreft de moeder van Jasper, wat doe jij thuis, waarom ben jij niet in het ziekenhuis, naar je zoon in plaats van mijn dochter lastig te vallen om elf uur `s avonds! 
"Joh, hij heeft toch last van hyperventilatie, dat is het vast, kom, we gaan naar beneden, naar P.", troost ik mijn meisje. Ik kan me niet voorstellen dat hij iets aan zijn hart heeft nadat hij in de vakantie elke dag met mijn P. mee ging hardlopen in de Zuid-Franse hitte.
P. hoort het zo eens aan en belt Jasper`s moeder: "Zeg, we zitten hier met een kind dat helemaal overstuur is, wat is er nu precies aan de hand?"
Met mijn meisje tegen mijn schouder gedrukt kan ik rustig glimlachen, hoor `m nou, zo aardig en meegaand maar kom verdomme niet aan zijn kinderen dan wordt hij vlijmscherp, de tóón waarop!
"Ja ja nee ja", hoor ik. "Als ik het zo hoor zou het hyperventielatie kunnen zijn of iets aanverwants", zegt hij.
Zij wil bij mij in bed slapen, papa kan in háár bed.
Ze valt in slaap met de drift van een kind, liggend in mijn holletje.
Steeds als ik mij om wil draai eist ze haar plekje op, dicht tegen mij aan, in mijn armen.
Mijn meisje, wat een kind nog...




 
Lees meer...
Een huis.
Veel deuren en veel vertrekken.
Ik slaap er maar woon er niet.
Eén kamer heeft een raam zonder glas dat uitzicht biedt op een show, een spektakel. Chinezen volgens mij, acrobaten.
Eén kamer is licht, daar staat mijn bed.
Ik open een deur, er is een drankgelag gaande, mannen en vrouwen gedragen zich liederlijk.
In een andere kamer is een man die steeds als ik binnenkom zijn handen aangenaam op mijn lijf doet, waarom ga ik daar weg?
Er loopt een kind rond van een jaar of vier met een vlotte babbel, ik ken hem wel, Siebe.
Ik moet een beetje voor hem zorgen.
Het is chaotisch, ik moet orde op zaken stellen.
Eerst eens de luiken dicht voor die glurende spleetogen!
Mijn bed opmaken, Siebe terugbrengen.

Geen commentaar!

Lees meer...
"Jou heb ik net nodig!".
Ik liep hem tegen het lijf in zijn eigen zaak. Hij was altijd een mooie man, niet helemaal van mijn lengte maar met door lange wimpers omfloerste bruine ogen die zo broeierig kijken konden, donker en arrogant.
Onze dochters zaten bij elkaar op de basisschool en indertijd plaatste hij onze keuken voor een vriendenprijsje want er viel altijd met hem te rommelen.
Toen hij de eerste keer aanbelde voor het nemen van de maat voor de keuken, stond hij daar zo tegen de deurpost geleund, armen over elkaar, ene been over het andere gekruisd, stoere Doc Martens aan zijn voeten.
Hij nam mij op van top tot teen, hij kéék en zei veelbetekenend:
"zo, Axelle!", met de klemtoon op elke lettergreep.
De kinderen waren nog klein en vroegen veel aandacht, ik zal opengedaan hebben in een oude spijkerbroek en sweater, woest krullende haren slordig bij elkaar gebonden in een staart, misschien droeg ik de jongste wel op mijn arm en ik registreerde meteen wat hij zag...
 
"Niemand vertelt mij hoe ik moet leven, niemand", had hij gezegd.
"Ik ben niet zomaar iemand Paul, ik ben je vrouw!", antwoordde zij hem.
Zo kapot als zij er destijds van was toen hij haar verliet, zo`n bloeiende, mooie zelfstandige vrouw was zij nu.
Hij daarentegen had een enigzins verlopen kop gekregen, de scheiding had hem niet gelukkiger gemaakt. Na een eindeloze reeks vrouwen die stuk voor stuk jong en mooi waren maar het niet haalden bij zijn ex, was hij blijven hangen aan een poolse die het óók niet was voor hem.
Broeierig kijken kon hij nog steeds.
 
"Jou heb ik net nodig", zei ik.
"Axelle, nee máár, vertel het mij, wat zie je er mooi en vrolijk uit, kom hier is de lift".
"Waar heb je mij voor nodig", vroeg hij terwijl de liftdeuren zich sloten en nu was het mijn beurt om te kijken.
Hij liet zich niet van zijn stuk brengen.
"God wat ben je toch een wild, wild wijf!", zei hij.

 
 
Lees meer...   (1 reactie)
Het mag een wonder heten dat ik vanmorgen om half drie gewoon mijn eigen bed inrolde maar zo gek was dat eigenlijk niet want mijn eigen lief bracht me er gewoon naartoe. Had (heb) een kater van hier tot Tokyo, gisteravond op Robbert`s  schoot gezeten waarbij hij af en toe voordeed hoe zijn fysiotherapeut hem betast en eindeloos geouwehoerd met hem en Joost, zij deelden vroeger mijn vriendin Tineke, 16 jaar waren wij en niet tegelijk trouwens, Joost die ook gezellig tegen mij aan geleund zat en zijn hand op mijn been steeds een stukje op liet schuiven (goh jij bent ook niet dik, nee duhh, wil je ook ff overal voelen?!) , met een ongelofelijk lekker ding van een gitano-loolalike gedanst waarbij strak in de ogen gekeken werd en vervolgens cheek to cheek, een soort droogneuken dus terwijl mijn lief er op los bastte en tot slot tattoo-Bob, Frank de percussionist gekust.
Ik was tipsy, raakte overzicht en contrôle kwijt en wilde het wel met alledrie doen.
Tegelijk.
Maar buiten dat, god wat was het leuk!
Lees meer...   (2 reacties)
Bij de rookworst.
 
 
 
"Zo u bent ook lang mevrouw en toch niet van de nieuwe generatie".
Net als toen hij in het voorjaar zo onverwachts op het vliegveld verscheen, kijk ik nu zonder te zien en loop hem voorbij, in gedachten verzonken maar dan toch iets in die stem, zijn houding misschien, doet mij teruglopen en dan nog verdring ik dat hij dat zou kunnen zijn, niet hij, die mijn verborgen dromen beheerst.
Langzaam, zo langzaam komt het besef, NEE niet hij, hij kàn daar niet zitten op zijn hurken.
Nog eens kijken, hij laat zichzelf "en profiel" zien, bewust, hij speelt en weet als geen ander mij te bespelen.
Het moment dat ik wéét trilt het universum in mijn hoofd alsof iemand er met een grote koekenpan op slaat.
Hard.
Ik gooi drifig mijn kar vol met rookworst en blikjes weet ik veel wat er in zat, fucking schelvislever als je weet hoe smerig dat is!
Hij weet nu, hij weet dat ik zie, echt zie en het besef komt langzaam, zo langzaam alsof ik het niet wil geloven, mijzelf wil beschermen nu het nog kan maar hij zit daar gehurkt naast de rookworsten.
Hij is het, mijn lief, mijn lief? Mijn hart scheurt.
Ik laat hem daar en doe waar ik voor kom, boodschappen immers en ik kijk niet om.
Ik weet dat hij me achterna komt en bij de auto is hij er, tilt mijn zware tassen in de achterbak, ik laat hem en wacht op het moment dat hij mij wil omhelzen en ik zeg: "niet hier", niet drie minuten van mijn huis.
"Kom", zeg ik  en rijd met hem naar een aanpalend stadje en concentreer me op het verkeer, niemand heeft er wat aan als ik brokken maak.
Een klein en donker café is al open zo vroeg, het maakt niet uit waar ik zit met hem, hij is naast mij en het zit altijd goed!.
Cappoccino neem ik want dat is zacht en romig en koffie voor hem, heet en zwart
Zoals hij praat, die wollige taal, hoe hij ruikt, voelt, proeft o god, als ik hem in zijn bruine ogen kijk, minutenlang...in stilte, hij wil wat zeggen maar ik leg mijn hand op zijn wang, mijn duim over zijn lippen, "ssssstt"... hij pakt mijn hand, de stilte wordt intenser.
Ik kijk hem in zijn verrukkelijke bruine ogen en hij, kijkt terug.
Hij pakt mijn hand en laat de stilte duren

Zijn ogen worden vochtig maar ik lach naar hem en verstevig mijn greep.
Hij kijkt met zachte ogen.
Lees meer...   (6 reacties)
 
Jij die ik denk
die mijn hoofd vult als liefde
die mij doet barsten met
vonken van duizenden sterren
jij die mijn bloed doet stromen gelijk
kolkende rivieren jij
die ik adem jij
die mij laat leven op toppen van vulkaankraters
klaar om uit elkaar te barsten
jij die mijn leven beheerst
ik adem jouw
ik ben jouw
mijn ziel is kwijt.
 
Beschrijven hoe mijn hart in stilte schreeuwt en huilt om hem?
Nee, een trapje hoger maar, laat dat nog maar even zitten.
 
 De Zwaarte.
Gisteravond zwom ik, dóór dóór zonder te stoppen, de anderen lagen al te puffen op hun rug maar ik had niet geteld, ik kijk altijd naar  Vincent die net zo hard gaat als ik, soms wint hij soms ik.
Hij was gestopt maar ik zag het niet.
Mike had al een paar baantjes staan kijken maar ik had hem niet gezien.
Vincent was weer langzaam mee gaan zwemmen en kwam af en toe langszij.
Ik zag het niet, ook niet dat iedereen aan het kijken was hoe ik zwom, god ik ging hard!
Ten slotte tikte Mike met iets metaligs tegen het trapje, dat hoorde ik goed onder water.
Ik zei dat ik zo lekker ging, hij zeidat ik te hard ging en moest stoppen.
Hij is altijd bang dat ik "er in blijf".
Even later deden we de coopertest, vier keer per jaar doet hij dat, ik kom altijd tot trap 9 nu zat ik in 10, weer liet hij me stoppen en inderdaad voelde ik mijn hart tekeer gaan en een lichte duizeling.
Ik liet me drijven op mijn rug, ik ben niet bang, heb het volste vertrouwen in mijn lichaam dat sterk is en slank en gezond.
De zwaarte.
Mijn thee met honing stond al klaar maar zoals altijd moest Inge de Bruin wel haar eigen badpak gewoon zelf uitspoelen, mijn Lief ging naar bed, ik moet altijd even bijkomen anders slaap ik niet.
Hij was nog wakker en greep me meteen toen ik in bed kwam.
"Lekker chloortje van me".
Meestal is hij zacht maar nu pakte hij me stevig overal zo hard dat het soms pijn deed.
Ik wilde "au" zeggen maar liet het toe, vertrouwde op hem en op mijn lijf dat alles aankan.
Het genot was extra fel.
Hij zei dat ik mooi was, maar hij is dat ook, geen buikje maar, dat mooie hardloperslijf, hij traint lichtjes de schouderpartij.
De zwaarte.
Om kwart voor zeven zat ik beneden rapporten te schrijven en draaide de wasmachine, een uurtje later had ik de lege supermarkt lekker voor mezelf alleen en maakte grappen met de vakkenvullers die dan nog vrolijk zijn.
Thuis kneep ik twee eieren per ongeluk kapot die ik meteen maar bakte en opat.
Het is prachtig weer, de zon lonkt, ik ben er klaar voor, ik kan alles aan en toch
drukt De Zwaarte.
Lees meer...   (8 reacties)
Het kon Zoë niet schelen hoe ze hier was gekomen of wat ze hier deed.
Het was goed hoe ze hier lag in dit fris geurende bed tussen schone lakens.
Op haar rechterzij, haar linkerbeen een beetje opgetrokken, haar knie rustend op het matras en er waren handen.
Van haarzelf, één onder haar gezicht, de ander in een vuist gevouwen onder haar kin, maar er waren er ook die niet van haar waren, die haar rug streelden en haar nek.
Vingers gleden onder haar haren over haar hoofdhuid wat ze een intiem gebaar vond.
Naar beneden gleden ze, de druk wat opvoerend, dan weer ontspannend ach, dit was heel erg fijn zoals die handen daar zacht van haar onderrug naar beneden gingen en weer terug.  
Zoë wist dat ze eigenlijk waakzamer zou moeten zijn en zou moeten weten van wie dat lijf was dat ze stevig maar ook zacht en warm achter zich voelde en zo lekker rook.
Die handen leken bedreven genoeg, ze was zogezegd "in goede handen" en glimlachend over het woordgrapje liet ze zich wegzakken in een aangename toestand van halfslaap.
Toe maar, ze kon die hand al bijna daar voelen, om de welving van haar heupen en verder en toen hij er was, eindelijk, gaf ze lichte tegendruk als om hem aan te moedigen maar langzaam gleed hij weer naar boven waar hij talmde ter hoogte van haar borst.
Strelend over haar maag en haar zachte buik naar beneden waar ze hem wilde, waar het warm was en nat en waar de spieren alvast samentrokken als voorbode tot méér.
Ze voelde het lijf achter zich strakker en harder tegen haar rug.
Hij slikte hoorbaar, gevolgd door een zuchtje dat ze tegen haar nek voelde net achter haar oor.
Lippen drukten zich tegen haar huid en van halfslaap was nu geen sprake meer, ze bewoog haar arm naar achter om dat lijf te betasten maar een hand sloot zich om haar pols en legde hem terug.  
Ineen geklemd tussen zijn lijf en zijn arm nu strak om haar heen, zijn hand drukte op haar venusheuvel.
Zoë kromde haar lichaam om zijn greep nog vaster te krijgen en zijn kundige vingers hun werk te laten doen.
 
"Zoë laat je gaan", het was een zucht in haar hals en ze kon niet voorkomen dat haar spieren daar beneden zich om zijn lid samenkrampten.
 
 
 
Lees meer...
 
 
Hij is jong genoeg voor het tweejaarlijkse grapje dat het toch elke keer weer doet en hij stapt uit om via een sluipweggetje onverwacht het erf te betreden.
Het hek is al geopend en mijn zoon staat triomfantelijk naast opa en oma.
 
Mijn dochters stappen uit en ik geniet van de bewonderende en vooral liefdevolle uitroepen van mijn vader en moeder,  maar dan kan ik het niet meer houden en ren op mijn moeder af, wij omhelzen elkaar, zij neemt mijn hoofd tussen haar handen en kust mij, op mijn voorhoofd, op mijn mond, "chérie, ma chérie, Axelle ma fille, ik ben zo blij je te zien, zó blij dat je er bent!
Ik val mijn vader in zijn  armen, nog steeds is hij recht en sterk,  mijn vader en ook hij neemt mijn gezicht tussen zijn handen en kust me, "schat ik ben ook blij dat je er bent", ik kan niet nalaten mijn hoofd op zijn schouder te leggen, even.
De kinderen begroeten de hond en de poezen en ik loop tussen mijn vader en moeder naar de tuin terwijl we elkaar stevig vasthouden.
 
Axelle ma chérie, je bent zo mager, vertel me alles, zegt ze mij als ik haar help de lunch, als altijd overdadig,  naar de tuintafel te brengen.
"Plus tard maman", zeg ik en weet dat ik haar alles, alles zal vertellen.
Volgens vast ritueel tovert mijn vader een fles exclusieve Champagne  tevoorschijn en houdt zijn toespraak, dat we elkaar weinig zien en dat we nu ieders verjaardag, kerst en nieuwjaar vieren, alles in één keer.
 
"Op de liefde", zegt hij, laat de liefde zegevieren, als hij de kurk laat knallen en de kleintjes opgewonden hun glas laten vullen.
"Bravo", roepen wij onder aanvoering van mijn moeder.
 
God, ik ben thuis!
 
 
Lees meer...   (19 reacties)
 
"Geef me één middag, één nacht", had hij haar gesmeekt, keer op keer.
 
Met haar dolle kop was ze na een fikse ruzie in haar auto gestapt, eerst doelloos maar gaandeweg  zich bewust van waar ze naar toe ging.
 
 
"Eén nacht, geef je adres, ben op weg naar je",
leve sms en leve de tomtom.
 
Gelukkig geen flat maar een oud straatje in de binnenstad waar ze haar glimmende zwarte auto wat misplaatst parkeerde tussen  een roestbak  en een oude patser-mercedes.
Haar gezicht tussen zijn handen, haar mond kussend, door zijn knieën zakkend, haar onarmend en meteen maar onder haar t-shirt,  zijn gezicht in haar zachte buik begravend, zijn lichaam schokkend, heilige Maria wat is dit, schoot het verbijsterd door haar hoofd.
Ze begroef haar hand in een donkere krullenbos en trok zijn hoofd achterover om te zien wat zich daar beneden zo wellustig tegen haar blote buik had geperst en zag tranen in zijn ooghoeken.
 Ze glimlachte, zozeer beviel haar dat wat ze zag, "kom maar, kom eens omhoog".
"Sorry, eindelijk, jij, jij", zei hij.
"Laten we afspreken geen sorry te zeggen, nu niet en straks niet en later niet", zei ze.
"Oké, sorry", zei hij en daar moesten ze zo om giechelen dat Zoë het hier steeds leuker begon te vinden. Ze voelde zijn trillende handen terwijl hij haar naar bed leidde, zijn bed. Niks voorbereidend zoenen, kleren van haar lijf, zijn kleren wèg, haar op het bed duwend perste hij zijn mond op de hare en beneden wist iets heel goed de weg.
De lichte paniek die ze voelde, bezwoer hij door haar te verzekeren, "rustig maar, ik zorg straks wel voor je, ik beloof je".
 
Het bleek geen loze belofte.
Vrijen met hem was precies zoals het hoorde te zijn met seks, zonder triviaal gerotzooi of gefriemel.
Zijn snel wisselende emoties zo rauw en ongefilterd aan de oppervlakte liggend en hem overheersend maakte alles  intens, hartstochtelijk, dramatisch en soms wanhopig omdat dit immers niet kon blijven, het ging hem niet om de sex maar om háár,  op háár gericht, op Zoë, die hij zo hartstochtelijk liefhad en waar hij zo naar verlangd had.
Af en toe probeerde Zoë de stroom van zijn emoties te beteugelen,  als ze bedacht dat ze geen recht had hier te zijn, de gevolgen... Met fijne antennes pikte hij ook haar gevoelens op, keek haar donker van begeerte aan en zei haar dwingend: "laat je gaan" en dat deed ze, god, dat deed ze.
 
Tijdens een van de zeldzame rustpauzes die nacht voelde ze haar maag knorren, ze was om vijf uur gekomen en nu was het een uur of tien.
"Heb jij geen honger", vroeg ze hem maar hij beweerde alleen haar, Zoë te willen en voegde daar nog iets leuks in het Italiaans aan toe wat ze  half kon volgen maar wel vreselijk sexy vond.
"Ga jij eens eieren bakken", zei ze hem en hup, daar ging hij.
Het was een genot hem in de weer te zien in zijn propere keukentje, niet in het minst omdat hij onbekommerd in zijn blootje liep en zij zijn prachtige lichtgetinte lijf bewonderde, het spierenspel onder zijn huid.
Dezelfde intense concentratie waarmee hij  haar beminde.
 
Ze kondigde aan nu echt weg te moeten maar hij draaide Zoë ruw op haar rug, kwam in haar en bleef bovenop haar liggen zonder te bewegen,  zijn mond tegen haar oor gedrukt.
Een eeuwigheid lagen ze zo, zij voelde hem in zich pulseren of was zij het zelf,  en hield hem stevig vast.
Toen ging hij van haar af en zei: "ga!", rolde zich op tot een bal en keek niet meer op.
 
Zoë ging weg, naar huis.
 
Lees meer...   (32 reacties)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl