axelle.punt.nl
Zwemmen in zee
Dat zij een gezicht trekt van omg ze heeft weer wat, deert mij niet in het minst, thuis heb ik er immers een die dat vaker en met meer afkeuring doet.
Blijkbaar iets wat dochters doen en waar wij moeders welwillend om dienen te glimlachen.
Terwijl wij ons koesteren in de winterzon die niettemin zo warm is dat we gekleed in een hemdje op het balkon zitten, bezien wij bewonderend hoe de surfies beneden ons de golven trotseren en hun stunts demonstreren.
Ze zijn een lust voor het oog en ik kan het water niet weerstaan.
Het waternis koud maar met een wetsuit kan het.
Ik heb geen wetsuit en kondig aan dat we er een gaan ritselen, vandaar dat ze een gezicht trekt maar goed, ze houdt wel van actie dus vooruit.
 
De mannen van de surfclub verlenen welwillend hun medewerking, in de eerste plaats omdat mijn dochter weet hoe ze met haar verblindende glimlach iets voor elkaar moet krijgen.
Eigenlijk zijn ze niet te huur maar ze zijn ten volle bereid voor mij een uitzondering te maken, ik wil een half uur zwemmen, natuurlijk waarom niet!
Ik ben te groot voor een vrouwenpak en een mannenpak is mij te wijd maar eindelijk vinden we een passend model. 
Ik snuffel er even aan, mannenplas lijkt me viezer dan vrouwenplas maar het pak ruikt zoals het er uitziet, steriel naar rubber dus vooruit maar.
Ik informeer nog even of er geen haaien zijn maar de mannen verzekeren mij serieus dat dat niet het geval is, een enkele verdwaalde dolfijn misschien maar die zijn vriendelijk.
Ze staan met z'n allen, een man of tien sterk, samen met mijn dochter te kijken hoe ik evenwijdig langs de kust zwem.
Zwemmen in zee is heerlijk, het zoute water en mijn wetsuit doen me hoger op het water liggen.
Onvermijdelijk kondigt de inzinking zich aan, eerder dan verwacht.
Dat moment waarop mijn spieren log en traag worden en het dreigen op te geven en waarvan ik weet dat ik het moet negeren en moet doorgaan, dat keerpunt dat vleugels geeft als ik mij er doorheen bijt, op pure wilskracht wel te verstaan. 
Daarna gaat het vanzelf, ademhaling wordt rustig en regelmatig, armen en benen doorklieven in het gestage ritme van de vrije slag hun weg door het water.
Dan dringt het geluid van de claxon van de jeep tot me door die mij waarschuwt dat ik een half uur onderweg ben. 
Ik blijk behoorlijk ver van mijn beginpunt af te zijn maar besluit terug te zwemmen in plaats van te stoppen en met de auto terug te rijden, ik heb vleugels immers.
Als ik het water uit kom applaudiseren de mannen samen met mijn dochter.
Ze kloppen mij op de schouder en ik ben zelf ook tevreden, wat heb ik genoten!
Terug op mijn balkon vertelt mijn dochter hoe de surfies eerst wat lacherig maar later vol bewondering waren geweest. 
 
Weer schudt zij glimlachend haar hoofd...
 
 
 
 
 
 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl