axelle.punt.nl
Crisis.

Afbeelding

 

Waar mij normaal een zekere moedeloosheid bekruipt bij het aanschouwen van effectief ingedeelde kastruimten in de woonbladen waarbij zogenaamd nonchalant wat op tafel rondgestrooid schrijfgerei voor een rommelig effect moet zorgen, slaat nu de blinde paniek toe.

Mijn huis bezit kastruimte genoeg maar puilt uit van de spullen waarvan de meesten, beken ik tot mijn schaamte, overbodig zijn, in de vakanties die ik ver en warm pleeg door te brengen heb ik immers genoeg aan een weekendtas, improviseer ik naar hartelust en mis ik niks van mijn huiselijke rijkdommen. Thuis open ik af en toe een kastdeur, trek aan de klemvast gestapelde inhoud tot die er uit valt en als ik twee armen vol kleding, schoenen, flessen en bussen haarschuim uit het jaar nul bij elkaar heb, werp ik de hele boel in de afvalbak.

Sinds gisterenmiddag ben ik de autosleutel kwijt. Erg is dat niet want de auto verblijft een dag of wat bij de garage alwaar hij een nieuwe bumper gemonteerd krijgt en er nu een oude donkerblauwe Bora voor de deur geparkeerd staat, waarvan de sleutel op de trap ligt, veilig in het zicht zodat we deze niet kwijtraken. Nadat een of andere bezopen lamlul het nodig vond zijn rammelende koekblik op wielen, in elkaar gezet door twaalfjarige Koreaantjes, bovenop mijn solide trekhaak te planten, oordeelde de garagehouder in al zijn wijsheid dat het nodig was dat er een nieuwe bumper gemonteerd zou worden, kijkt u maar mevrouwtje, en hij mij op het bestaan van drie minuscule, bijna met het blote oog niet te ontwaren oneffenheden, de naam krasjes niet waard, wees. Natuurlijk had ik behalve minstens twee jaar ziektewet waarin ik op luxe cruise zou gaan,  hevig nek-en wervelletsel en het verlies van mijn rechterbeen moeten claimen en levenslang twee keer per week een algehele massage door een mooie donkere man met een stevige greep die van wanten weet maar ach, zo bijdehand was ik niet en bovendien heb ik eerlijkheid hoog in mijn vaandel staan. 

Hoe ik ook zocht, mijn autosleutel leek opgeslokt door de krochten van vergetelheid, verslonden door de muil der onzichtbaarheid ja, het was alsof hij nooit had bestaan, mijn autosleutel. Natuurlijk hebben wij als oppassende en verantwoordeljke wegenbelastingbetalers een reservesleutel maar die was samen met de auto ingeleverd bij de garagemonteurs die ons bezwoeren er goed op te passen.

Wanhopig als ik was had ik gaarne de inhoud van drie kasten willen ruilen voor één kørig øpbergmøbel uit het Zweedse warenhuis, waarbij ik de autosleutel nonchalant rommelig op mijn Ståkhølm tafel zou laten slingeren, nog onwetend van het feit dat ik halverwege de komende slapeloze nacht verwilderd mijn koelkast zou plunderen op zoek naar een van zout en vet verzadigde snack, teneinde mijn vertwijfelde gemoedstoestand het hoofd te bieden, en daarbij mijn sleutel zou vinden, verscholen tussen de geurende oude kaas en de knoflookworst.

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl